คืนนั้น เจียงฮุยจัดเลี้ยงสุราขึ้น
หนิงเฉินดื่มสุราลงไปเล็กน้อย แล้วกลับมานอนหลับอย่างเป็นสุข
รุ่งเช้า หนิงเฉินลุกจากที่นอนแล้วรีบรุดไปดูเตียวซัวทันที
รอยแสบจากแส้บนตัวของเตียวซัวหนักหนาไม่ใช่น้อย
หมอทหารบอกหนิงเฉินว่าบาดแผลของเตียวซัวจะหายขาดได้ ต้องใช้เวลาอย่างน้อยสิบวันถึงครึ่งเดือน
หนิงเฉินเติมอาหารข้นคุณภาพดีให้เตียวซัว มองดูรอยแสบบนร่างของมัน ใจพลองุ่นขวั้นเดือดหืน
เตียวซัวพาเขาออกรบทั้งเหนือทั้งใต้ ยังเคยช่วยชีวิตเขาไว้ แม้บนสมรภูมิยังไม่เคยบาดเจ็บ แต่กลับถูกไอ้พวกขี้ข้าไร้ค่าตีจนเป็นแบบนี้!
หนิงเฉินคว้าแส้ม้าที่แขวนอยู่บนกำแพง แล้วก้าวออกจากที่พำนัก
หยวนหลงนำทหารหนิงอานสองร้อยนายเฝ้ารักษาบริเวณรอบนอกที่พำนักของหนิงเฉิน
เมื่อเห็นหนิงเฉินออกมา จึงรีบวิ่งเข้ามา "ขอฝ่าบุตรเสวยทัศนะของอ๋องพ่ะย่ะค่ะ!"
หนิงเฉินโบกมือ "หยวนหลง เมื่อวานนั้น ไอ้ทาสร้ายกลุ่มนั้นอยู่ที่ไหน"
"กระหม่อมจะนำทางให้อ๋องพ่ะย่ะค่ะ!"
หนิงเฉินพยักหน้า
หยวนหลงนำหนิงเฉินไปพบไอ้ทาสร้ายกลุ่มนั้นเมื่อวาน
หนิงเฉินก้าวเข้าไป ฟาดแส้ลงไปรัวเดียว จนพวกมันกลิ้งไปกับพื้น
"ไอ้ขี้ข้า ให้พวกเจ้าได้ลองชิมรสชาติของแส้บ้าง!"
หนิงเฉินฟาดไปพร้อมกับด่าทอไปด้วย
แม้แต่แส้ม้านี้ ยังเสียดายไม่ยอมใช้กับเตียวซัวเลย
ฟาดพวกมันอย่างหนักหน่วงจนสะใจ ความโกรธในใจของหนิงเฉินจึงมลายไปมากพอสมควร
ระหว่างทางกลับ หนิงเฉินเหลือบแล้วหยุดกึก
"อ๋อง มีเรื่องอะไรพ่ะย่ะค่ะ"
หยวนหลงตามสายตาของหนิงเฉินมองไป เห็นหนิงเฉินกำลังจ้องมองแรงงานสองคนที่กำลังขนย้ายก้อนหิน
แววตาของหนิงเฉินซับซ้อนคลุมเครือ
"พวกเจ้ารอข้าอยู่ที่นี่!"
"รับทราบพ่ะย่ะค่ะ!"