ฟู่หลูรูปร่างอ้วนท้วน พอวิ่งรุดมาถึงหน้าหนิงเฉินก็หอบหายใจถี่ตืดไปแล้ว
หนิงเฉินยิ้มแล้วว่า "ท่านฟูไม่ต้องรีบ หายใจให้ทั่วถึงก่อนแล้วค่อยว่ากัน"
ว่าแล้วก็แลมองเจียงฮุย
เจียงฮุยสีหน้าเปลี่ยนไปทันที กำลังจะเปิดปากอธิบาย หนิงเฉินก็โบกมือห้ามเสียก่อน
ฟู่หลูพักหายใจสักครู่ แล้วจี้นิ้วไปทางเจียงฮุยว่า "ขอพระราชทานอภัย กระหม่อมตรวจสมุดบัญชีมาทั้งคืน พบว่าหลายรายการไม่ตรงกัน ไม่เพียงราคาไม้ที่ขนจากต้าเสวียนมาถูกปลอกจนสูงเกินจริง ยังมีหลายรายการที่หาเบาะแสการจ่ายไปไม่พบอีกด้วย"
ฟู่หลูพูดระหว่างหยิบสมุดบัญชีจากมือคนติดตามข้างหลัง พลิกดูสองสามหน้าแล้วส่งให้หนิงเฉินเหลือบดู "ขอเชิญอ๋องทอดพระเนตรรายการจ่ายนี้ ระบุว่าเป็นค่าหินก้อนนี้... ช่างเป็นเรื่องที่ไม่มีอยู่จริงเสียนี่กระไร หินก้อนนี้ส่วนใหญ่ขนมาจากแคว้นอู่ทั้งนั้น"
"ขอพระราชทานอภัย กระหม่อมขอฟ้องท่านเจียงในข้อกล่าวหายักยอกเงินหลวงเข้ากระเป๋าตนเอง... นี่คือเงินหลายหมื่นแชง ต้องตรวจสอบอย่างเข้มงวด"
หนิงเฉินรับสมุดบัญชีมาดู ที่บันทึกไว้คือค่าซื้อหินหมิงหวง
เขาไม่เข้าใจเรื่องนี้นัก จึงหันไปมองเจียงฮุย
"ขอพระราชทานอภัย กระหม่อมเป็นผู้บริสุทธิ์ ขอให้อ๋องไต่สวนโดยธรรม"
เจียงฮุยตะโกนวิงวอนโทษขณะไม่ลืมโต้กลับ "ท่านฟู ท่านอย่าเพิ่งระบายมลทินใส่กัน... ผู้ยักยอกเงินเข้ากระเป๋าตนเองแท้จริงคือท่านต่างหาก เปิ่นกวนก็ตรวจสมุดบัญชีมาทั้งคืนเช่นกัน หินที่ขนมาจากแคว้นอู่ ราคาแพงกว่าท้องตลาดถึงห้าเท่า"
ฟู่หลูเหยียดเอวตรง "ก็จริงอยู่ว่าแพงห้าเท่า แล้วไง"
หนิงเฉิน: "......"
เจียงฮุยชี้หน้าเขา "ฟู่หลูเจ้าคนร้ายแท้ ยักยอกเงินเข้ากระเป๋าตนเองแท้ ๆ ยังกล้าอวดดีถึงเพียงนี้อีกเหรอ"