ศรของทหารหนิงอานหมดลงแล้ว!
คังหลัวเห็นดังนั้นจึงส่งเสียงบึ้งตวงว่า “เข้าไปให้หมด สังหารพวกมันให้สิ้น!”
เยว่ฉงหยุนนำทัพทหารหนิงอาน จ้องมองทหารม้าหนานเยว่ที่พุ่งเข้ามาอย่างเยือกเย็น
ทันใดนั้น นางชูมือขึ้นช้า ๆ กล่าวว่า “ระเบิดมือ!”
ระเบิดมือก้อนแล้วก้อนเล่าพุ่งเข้าไปในหมู่กองทหาร
ตูม ตูม ตูม!!!
กับเสียงระเบิดสะเทือนฟ้าสะเทือนดิน ม้าร้องคนกรีดร้อง เลือดเนื้อกระจายทั่วสายตา
เหล่าทหารหนิงอานชะนีพวกนี้ ได้รับสืบวิชามาจากหนิงเฉินอย่างแท้จริง
พวกเขายึดถือคำสอนประโยคเดียวของหนิงเฉินเคร่งครัด นั่นคือ... บนสมรภูมิ ตราบใดที่ทำให้ศัตรูตายได้ ใช้วิธีใดก็ไม่เกินไป
ระเบิดมือนับพันลูกแตกพร่าพร้อมกัน ทัศนียภาพนั้น เรียกได้ว่าเป็นนรกภูมิ
คังหลัวอยู่ท้ายสุด แม้แต่เขายังถูกเสียงระเบิดกระทบจนมืดมนไปทั้งสายตา ม้ารบตกใจโกยตัวเขาลงจากหลังม้าทันที
คราที่ทหารม้าหนานเยว่ระส่ำระสายไปทั้งกอง
เยว่ฉงหยุนตะโกนก้องว่า “ทหารหนิงอาน ไสภาพตามข้างยกมา จับตัวคังหลัวเป็นไท เซ่นสังวาลแด่ท่านอ๋อง!”
ทหารหนิงอานภายใต้การนำของเยว่ฉงหยุน เริ่มอาละวาดเข้าถลาเข้าไป
เวลานี้ทั่วทั้งสมรภูมิระส่ำระสาย ศพนองเกลื่อนกลาดทุกแห่งหน
เหล่าทหารต้าเสวียนอาละวาดจนเหลือประมาณ
ธงรบเคลื่อนไปทางใด พวกเขาสังหารไปทางนั้น
ธงรบของหนานเยว่ถูกฟันขาดไปหลายสาย ทั้งกองทัพหนานเยว่จึงเละเทะดังหม้อโจ๊กหัก
ปราศจากธงรบชี้นำ พวกเขาดังแมลงวันไร้หัว หนีกระเจิงไปทุกทิศ
คำสั่งของหนิงเฉินครานี้คือกวาดล้างจนสิ้นซาก ไม่มีเรื่องยอมจำนนแล้วจะไว้ชีวิตอีก
หนิงเฉินขี่ม้าออกจากเมือง
พันอวี่เฉิง ไทเฮาตายฉายเหยี่ยว และคนอื่น ๆ ต่างอารักขาเฝ้ารอบข้าง