คังหลัวแทบจะอับลมหายใจขึ้นกล่องด้วยความโกรธ
แต่เขาตระหนักดีว่า ยามนี้มิใช่เวลาที่จะโกรธแค้น
หนิงเฉินย่อมวางกับดักทั้งฟ้าทั้งแผ่นดินรอรับเขาอยู่เป็นแน่
“ผู้สื่อสาร ถวายสัตย์ตามคำสั่งเปิ่นกวน กองธนูยิงป้องกัน ที่เหลือตามข้าถอยทัพ เร่งรุดถอย....”
คังหลัวบันดาลโทสะร้องสั่ง
หนิงเฉินหัวเราะเยาะ “อยากหนี เปิ่นหวังอนุญาตแล้วหรือ? ยิงธนูส่อสัญญาณ
บุรุษต้าเสวียนทั้งหลาย ถึงเวลาล้างแค้น โจรก่อกวนหนานเยว่อยู่เบื้องหน้านี้เอง จงฆ่ามันให้เลือดสาดเถิด”
ลูกศรหนึ่งถูกยิงพุ่งขึ้นเทิงฟ้า เสียงหวีดแหลมดังก้อง
นั่นคือสัญญาณแจ้งเยว่ฉงหยุน
พร้อมกันนั้น หยวนหลงตะโกนก้อง “กองธนู ยิง!
กองดาบกับโล่ ตั้งรับ!”
นักธนูที่ตั้งรอจังหวะมานานหนึบคันธนู ตั้งเป้า รั้งสายจนสุดโค้ง
ซิว ซิว ซิว!!
สายฝนธนูที่แฝงกับพิโรธพร่างกลบทั่วฟ้า บดขยี้ทัพหนานเยว่ไร้ประมาณ
ชั่วขณะนั้น กลางทัพหนานเยว่ก็บันดาลเสียงร้องโอดครวญระงมทั้งแดน
ซิว ซิว ซิว!!
ฝ่ายหนานเยว่มิยอมแพ้ สะเทินฝนธนูตอบโต้กลับมา
ทหารกองดาบกับโล่แห่งต้าเสวียนรีบเข้าประชิด ชูโล่บังหลบนักธนู
แต่ฝนธนูนับหมื่นนับแสนย่อมบังกันได้ไม่ทั่วถึง ยังต้องมีบาดเจ็บล้มตาย
สองฝ่ายแลกยิงอีกฝนแล้วอีกฝน ต่างเกิดบาดเจ็บล้มตายพอกัน
ทันใดนั้น เบื้องหลังทัพหนานเยว่กลับบันดาลเสียงระเบิดกึกก้องสะเทือนแผ่นดิน
เยว่ฉงหยุนลงมือแล้ว
ปืนใหญ่กว่า 30 กระบอก ระดมยิงกระหน่ำทัพหลังของหนานเยว่ระนาว
ตูม ตูม ตูม!!
กระสุนปืนใหญ่ที่พ้นกระบอกระเบิดตรงกลางกองทัพจนคนล้มม้าล้ม เลือดและเนื้อกระจายทั่ว
ทัพหนานเยว่ถูกตีจนตัวสั่น ขวัญกำลังใจแตกกระจาย