เยว่ฉงหยุนถูกลูกศรปักเข้าที่ตัว ร่างพลิกตกจากหลังม้าทันที
“ท่านแม่ทัพเยว่......”
“ท่านแม่ทัพเยว่......”
ทหารหนิงอานตกอยู่ในความตื่นตระหนกครั้นเครียด
แม่ทัพในสมรภูมิย่อมเป็นคอหลักของกองทัพ ครั้นแม่ทัพได้รับบาดเจ็บหรือถูกสังหาร ขวัญกำลังใจของกองทัพย่อมสั่นคลอนทันที
แนวรบของทหารหนิงอานที่กำลังบุกเข้าปะทะก็เกิดความกระจัดกระจาย
เยว่ฉงหยุนกระแทกพื้นอย่างแรง ขณะร่างกลิ้งไปมา ลูกศรที่อกยิ่งปักลึกเข้าไปอีก
แต่เยว่ฉงหยุนก็มิได้ไร้ซึ่งเกียรติแห่งวีรสตรี หญิงงามย่อมไม่แพ้ชายใด
นางใช้แรงกายสุดชีวิตลุกขึ้นยืน กำอกซ้ายไว้แน่น
“ข้าไม่เป็นอะไร ให้ข้าสังหาร......”
คังหลัวส่งเสียงหึหึในลำคอ กระชับทวนในมือแน่น ตั้งใจฉวยโอกาสนี้กำจัดเยว่ฉงหยุนเสีย
แต่ในยามนั้นเอง ก็ได้ยินเสียงร่ำไห้ครวญครางอันเจ็บปวดดังขึ้นแต่เบื้องหลังรั้งรัว
เขาหันกลับไปมอง สีหน้าเปลี่ยนไปทันที!
เห็นกองทหารเพียงหนึ่งพันนาย ถือดาบใหญ่ในมือ ดาบเหล่านั้นแปลกประหลาดนัก และทหารกว่าหนึ่งพันคนนี้ ล้วนร่างกายแข็งแกร่ง ใหญ่โตกำยำทั้งสิ้น
จอมทัพนำหน้ากลับมิได้มีร่างใหญ่โตอะไรนัก และชายผู้นี้เขาก็รู้จักมักคุ้ย คือเฟิ่งฉีเจิ้ง มหาขุนพลแห่งหนิงเฉินนั่นเอง
เฟิ่งฉีเจิ้งกระโดดขึ้นสูง ดาบม่อในมือฟันลงอย่างหนักหน่วง
คังหลัวตาโพลงขึ้นฉับพลัน เต็มหน้าด้วยความตกตะลึง
เพราะการฟันหนึ่งครั้งนั้น ทหารม้าคนหนึ่งของเขา ทั้งคนและม้าแตกระเจิงสิ้นสภาพ!
นี่มันดาบอะไรกัน?
และภาพต่อมา ยิ่งทำให้หลังเขาหลั่งเหงื่อเย็นพลันสตางค์
เห็นพวกนั้นฟันหนึ่งครั้ง เสียทีละคน หรือเสียทีละม้า หรือไม่ก็ทั้งคนและม้าแตกกระจาย!