ประมุขเผ่าสูงวัยมาถึงพอดี หนิงเฉินก็แช่อาบน้ำยาเสร็จพอดี
หนิงเฉินถอนหายใจ “ประมุขเผ่าสูงวัย จากนี้ต้องทำอย่างไร?”
ประมุขเผ่าสูงวัยกล่าว “อ๋องเพียงถอดเสื้อท่อนบนแล้วนอนลงบนเตียง ที่เหลือปล่อยให้ข้าจัดการเอง”
มุมปากหนิงเฉินกระตุก คำพูดนี้ฟังแล้วช่างแปลกพิกลนัก
เขาถอดเสื้อท่อนบน เผยให้เห็นเรือนร่างกำยำแข็งแรง ก่อนจะนอนลงบนเตียง
เซียวเยี้ยนซีสั่งอู๋เถียจู่ให้นำคนไปล้อมหอไม้ไว้ ห้ามผู้ใดเข้าออกเด็ดขาด
ภายในห้อง ประมุขเผ่าสูงวัยเปิดหีบยา หยิบห่อเข็มเงินออกมา
ประมุขเผ่าสูงวัยดึงเข็มเงินออกมาหนึ่งเล่ม มองหนิงเฉิน “อ๋อง ยามที่พลังสายนั้นสลายไปจะเจ็บปวดอยู่บ้าง ขออ๋องโปรดอภัยให้ข้าด้วย”
หนิงเฉินมองประมุขเผ่าสูงวัยที่ถือเข็มเงินอยู่ จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าฉากนี้คุ้นตาอย่างยิ่ง...ในความทรงจำ ราวกับว่าเขาเคยเห็นหญิงชราคนหนึ่งถือเข็มทิ่มแทงผู้คน
แต่เขาคิดอยู่นานก็ยังนึกไม่ออกว่าเคยเห็นที่ใด
หนิงเฉินเก็บความคิด ถอนหายใจลึก ๆ เมื่อพ้นวันนี้ไป เส้นทางยุทธ์ของเขาก็จะสิ้นสุดลงอย่างแท้จริง
“ประมุขเผ่าสูงวัย ลงมือเถิด!”
ประมุขเผ่าสูงวัยพยักหน้าเบา ๆ กำลังจะลงเข็ม พลันได้ยินเสียงกังวานดังมาจากด้านนอก “อ๋อง หนิงเฉิน...ข้ากลับมาแล้ว ข้าเอง เก่าเฝิง ข้าหาวิธีรักษาเจ้าได้แล้ว ฮ่า ๆ ๆ...”
ไม่ต้องให้เฟิ่งฉีเจิ้งพูด ทุกคนก็ฟังออกว่านั่นเป็นเสียงของเขา
เรื่องนี้ไม่สำคัญ สิ่งสำคัญคือเฟิ่งฉีเจิ้งบอกว่าหาวิธีรักษาหนิงเฉินได้แล้ว
หนิงเฉินผุดลุกขึ้นนั่งทันที
ตึง ตึง ตึง!!!
เสียงฝีเท้าหนักหน่วงดังขึ้น บันไดไม้ถูกเหยียบจนส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด