หนิงเฉินให้หยวนหลงและพวกไปยุ่งกับงานของตน ส่วนตนเองเปิดดูสมุดทะเบียนของที่ยึดได้จากการศึก
ยุทโธปกรณ์ ม้าศึก เสบียงอาหาร... ล้วนเป็นของสำคัญทั้งสิ้น
หนิงเฉินจึงพิจารณาอย่างละเอียดถี่ถ้วน
เมื่ออ่านจบ หนิงเฉินออกจากทัพใหญ่ ขี่ม้าออกไปนอกค่าย
ผืนแผ่นดินเต็มไปด้วยแผลฉกรรจ์ ควันปืนลอยกรุ่น ศพนอนเกลื่อนกลาดทั่วทุกทิศ!
ศพถูกขนขึ้นรถทีละคันแล้วนำไปฝังยังหลุมศพหมื่นคน
ศพเหล่านี้ต้องรีบจัดการโดยเร็ว หากบังเกิดโรคระบาดขึ้นมาย่อมเป็นเรื่องใหญ่
งานเหล่านี้ไม่ต้องใช้กำลังพลของต้าเสวียน เชลยศึกย่อมเป็นแรงงานที่ดีที่สุด
หยวนหลงและพวกยุ่งจนเท้าไม่ถึงพื้น วิ่งไปมาไม่หยุดหย่อน
เพราะความชอบในการรบของทหารแต่ละนายต้องบันทึกลงทะเบียนไว้ เมื่อกลับไปจึงจะได้ปู่นบำเหน็จตามผลงาน
หนิงเฉินย้อนกลับมา เข้าสู่เต็นท์อีกหลังหนึ่ง
นางตันไทชิงเยว่ถูกคุมขังอยู่ที่นี่
หนิงเฉินก้าวเข้าไป แลมองอาหารที่วางอยู่อย่างเดิมไม่มีใครแตะต้อง แล้วเลื่อนสายตาไปหยุดที่นางตันไทชิงเยว่ผู้ซึ่งสีหน้าซูบผอม
"อย่างไรกัน ไม่ถูกปากหรือ? เงื่อนไขในค่ายทหารมีจำกัด มีเนื้อตากแห้ง มีขนมปังเสบียงให้กินก็ถือว่าดีแล้ว...พวกเจ้าซีเหลียงตายเกินเจ็ดหมื่นคน อยากกินก็ไม่มีโอกาสอีกแล้ว!"
นางตันไทชิงเยว่มองเขาอย่างเย็นชา
หนิงเฉินเดินเข้าไป หยิบขนมปังเสบียงแข็งเป็นก้อนขึ้นมากัดคำหนึ่ง แล้วเอ่ยเสียงเรียบว่า "คราวนี้พวกเจ้าซีเหลียงตายไปเจ็ดหมื่นกว่าคน หนีรอดไปได้สองหมื่นกว่า ที่เหลือล้วนถูกจับเป็นเชลย...ตันไทชิงเยว่ พวกเจ้าแพ้แล้ว แพ้อย่างย่อยยับ!"
"แต่คนข้างข้าก็ตายบาดเจ็บเกินหมื่นเช่นกัน ความรับผิดชอบนี้เจ้าซีเหลียงต้องแบกรับ"
นางตันไทชิงเยว่น้ำหน้าแข็งเยือกเย็น "เจ้าฆ่าผู้คนไปมากมายเช่นนี้ ย่อมต้องได้รับกรรมตอบสนอง!"