หลายวันต่อมา สมรภูมิจึงถูกกวาดล้างเสร็จสิ้นทั้งหมด
หนิงเฉินสั่งห้ามสังหารชาวบ้าน ห้ามล่วงละเมิดสตรี... แต่กลับไม่ได้กล่าวไว้ว่าห้ามปล้นสะดม
เมืองเซ้งกวงแทบถูกรื้อค้นจนหมดจด
ที่ว่าแทบ เพราะหนิงเฉินยังเหลือเสบียงยังชีพไว้ให้ชาวบ้าน
เหตุเพราะเขาต้องตั้งกองทหารประจำการที่เมืองเซ้งกวง
เมื่อกษัตริย์ซีเหลียงถวายแผ่นหนังยอมจำนน ก้มหัวสวามิภักดิ์แล้ว เขาจะตั้งทหารห้าหมื่นไว้ที่เมืองเซ้งกวง
ซีเหลียงบัดนี้ยาทางกำลังอ่อนแอ ไร้ซึ่งฤทธิ์พอปกป้องตนเอง เพื่อมิให้แคว้นล่มสลาย หนิงเฉินจึงจะทิ้งกำลังทหารห้าหมื่นไว้คุ้มครองซีเหลียง
แน่นอน กำลังทหารห้าหมื่นนี้ต้องให้ซีเหลียงเลี้ยงดู ยุ้งฉางและเบี้ยหวัดล้วนต้องให้ซีเหลียงออกจ่ายทั้งสิ้น
แต่ยามนี้สำคัญยิ่งกว่าคือการยึดเมืองติ้งเทียนให้ได้
เมืองติ้งเทียนคือด่านสุดท้ายแห่งราชธานีซีเหลียง
ตราบใดที่ตีเมืองติ้งเทียนได้ ย่อมรุกได้ไกลโดยไร้เสี้ยววินาที จนถึงราชธานีซีเหลียง
ซีเหลียงบัดนี้ไม่เหลือทหารให้ใช้แล้ว หนิงเฉินจึงมิได้รีบร้อนอะไร
เขาออกอาณัติให้กองทหารพักผ่อนกันอย่างเต็มที่
แท้จริงก็เพื่อคอย... คอยข่าวการยอมจำนนของราชวงศ์ซีเหลียง
มื้อเย็น หนิงเฉินให้คนส่งอาหารมื้อของเขาไปยังเต็นท์ของตันไทชิงเยว่
หนิงเฉินนั่งอยู่หน้าโต๊ะเตี้ย บนโต๊ะมีทั้งสุราและเครื่องเคียง
หนิงเฉินมีเตาเล็กเฉพาะตัวของตน
“มาทางนี้!”
หนิงเฉินโบกมือเรียกตันไทชิงเยว่ที่อยู่ข้างกาย
ตันไทชิงเยว่เดินมาอย่างเงียบงัน
หนิงเฉินเอ่ยว่า “เทสุราให้เปิ่นหวัง!”
ดวงตาของตันไทชิงเยว่เย็นชา เหนื่องค้างอยู่ครู่หนึ่ง จึงขบฟันกรามแน่น หยิบแจกันสุราขึ้นเทให้หนิงเฉิน