กองทัพหนิงอานเคลื่อนพลเข้าโจมตีอย่างสลับกันไปมา หมุนเวียนยิงปืนไฟไม่ให้ขาดช่วง
เหล่าตัวเตี้ยแห่งโชวะเห็นพวกพ้องตนล้มลงเรียงรายดั่งเกี่ยวข้าว ต่างตกตะลึงจนหน้าตายาว
ก่อนที่พวกมันจะทันได้สติ ระเบิดมือก็พุ่งกระหน่ำเข้ามาทั่วท้องฟ้า ตกลงกลางหมู่ทหาร
ปัง ปัง ปัง!!!
พื้นดินถูกระเบิดจนเป็นหลุมเป็นบ่อ ควันดินกลบกลืนแผ่นฟ้า
เศษแขนขากระจายเป็นเกลียวกลุ่ม เสียงร่ำไห้ดังก้องสวรรค์!
เสียงระเบิดสยดสยองนั้นทำให้ศีรษะของกองทัพโชวะทั้งหมวนหมุน หน้าซีดเผือด
ภายหลังม่านระเบิดมือนั้น กองทัพหนิงอานก็ปะทะระยะประชิดกับกองทัพโชวะ
"ฆ่า... แม่ทัพหนิงมีพระบัญชา ไม่ไว้ผู้ใดเลย ฆ่าให้หมั่นไส้ยิ่งกว่าฆ่า!"
หยวนหลงนำม้าบุกนำทัพ เหล็กเกลียวในมือพร้อมเสียงหวือหวา ฟาดลงด้วยพลังมหาศาล ดาบยาวในมือทหารโชวะผู้หนึ่งขาดสะบั้น เหล็กเกลียวบดศีรษะของมันจนแหลกลาญ
กองทัพหนิงอานจัดแนวเป็นแถวยาวพญานาคร ดั่งดาบคม ทะลวงเข้าไปในใจกลางข้าศึก
ผู้นำหน้าใช้เหล็กเกลียวเปิดทาง ผู้ตามหลังใช้ธนูประสานยิงสังหารระยะไกล ประสานมือกันโดยไม่ต้องบอกไม่ต้องสอน
พลังการรบสยดสยองของกองทัพหนิงอานทำให้กองทัพโชวะตกตะลึงเป็นไข้หนาว
อาวุธประหลาดในมือพวกเขา เมื่อทุบลงเพียงครั้ง ดาบก็หักชีวิตก็ขาด
เสียงสังหารกึกก้องท้องพสุธา เลือดหลั่งไหลเป็นคลอง
หนิงเฉินประทับบนหลังม้า กล้องส่องยามในมือเฝ้ามองสถานการณ์สมรภูมิ
เช่นเดียวกันนั้น ณ ในหุบเขา
มู่อันปางนำกำลังเหล่าทหารพลทหารสามพันกว่าคน สีหน้าเรี่ยราด เหนื่อยยับอย่างหาที่เทียบมิได้
สามวันมาแล้ว พวกเขาขาดเสบียงอาหารเครื่องนุ่งห่ม หิวกระหายจนมือเท้าเรี่ยราด
เสียงปืนไฟและเสียงปะทะดังมาจากเบื้องนอก ทำให้พวกเขาได้วิญญาณขึ้นทันที