ปัง ปัง ปัง!!!
เสียงระเบิดดังกึกก้องประดุมสายฟ้า แสงเพลิงลุกไหม้พร้อมควันดินปืนฟุ้งกระจาย
ทหารชาวโชวะที่ยืนอยู่แถวหน้าส่งเสียงร่ำไห้ร้าวลึก ร่วงลงไปเป็นโขลงทันที!
นักยิงปืนไฟของกองทัพหนิงอานที่ยิงครบหนึ่งนัดพากันถอยหลังทันทีเพื่อบรรจุกระสุน
ทหารแถวหลังรุดขึ้นมาแทนที่ในทันที เงื้อปืนขึ้นเล็งแล้วยิง
สลับกันวนไปเช่นนี้ เสียงปืนดังรัวไม่ขาดสาย
ทหารโชวะล้มร่วงลงไปเป็นแถวเป็นแนว ดั่งฟันข้าวกล้า
ซะกะโมโตะ มิตสึกิขวัญหายแทบละลาย
"ถอย! ถอยเร็ว...!"
เขาส่งเสียงตะโกนก้องจนแหบพร่า พาทหารหันหลังหนีไปทันที
"ไล่ล่าให้กระหม่อม!"
เหลยอานสั่งการ
ทหารหนึ่งพันนายรับอารัมภบท ถือปืนเข้าไล่สังหาร
เสียงปืนดังรัวต่อเนื่อง
ทหารโชวะที่วิ่งตามหลังล้มลงไปทีละนายโดยตลอด
เหลยอานหัวเราะเยาะ เมื่อสงครามเพิ่งเริ่มต้น หนิงเฉินได้สั่งให้เขานำทหารหนึ่งพันนายอ้อมออกจากสมรภูมิทางด้านข้าง มาซุ่มรอทหารโชวะแห่งนี้
เรื่องนี้คาดการณ์ได้ไม่ยาก
เมื่อกองทัพโชวะพ่ายแพ้ยับเยิน ย่อมต้องล่าถอยเข้าไปในหุบเขาเป็นแน่
ซะกะโมโตะ มิตสึกิตกใจจนเลือดแทบเย็นหมด รีบรุดหนีอย่างสุดชีวิต
เหลยอานนำพลตามล่าไม่ยอมหยุด
หนีไปตามล่าไป จนมาถึงปากหุบเขา ซะกะโมโตะ มิตสึกิขาอ่อนแรงลง เกือบล้มลงนั่งต่อหน้า
กองทัพสามหมื่นของเขาถูกสังหารจนเหลือไม่กี่นายแล้ว
ทั่วทั้งปากหุบเขา ศพกองเป็นภูเขา เลือดไหลรวมกันเป็นแม่น้ำ
"ข้าพระองค์ยอมจำนน ยอมจำนนแล้ว...!"
"ทหารผู้ยิ่งใหญ่แห่งต้าเสวียน โปรดรับการยอมจำนนของพวกข้าพระองค์ด้วย"
ซะกะโมโตะ มิตสึกิทิ้งดาบในมือลง
ทหารโชวะเบื้องหลังต่างทิ้งดาบบ้าง ยกมือขึ้นบ้าง ตะโกนยอมจำนนพร้อมกันเป็นเสียงเดียว
หนิงเฉินแหยกเป็นเสียงหัวเราะ