"หยวนหลง รวบรวมกองทัพหนิงอาน อีก 2 ชั่วยามจะออกเดินทัพ!"
"กระหม่อมรับบัญชา!"
"เหลยอาน เสบียงอาหารของกองทัพหนิงอานเพียงพอหรือไม่?"
เหลยอานคำนับ "เสบียงเพียงพอดี สามารถออกรบได้ทุกเมื่อ"
หนิงเฉินพยักหน้า "ไปเตรียมการเถิด!"
"ส่งคนไปเรียกซุนเกาหานมาพบเรา"
"รับบัญชา!"
2 ชั่วยามต่อมา กองทัพหนิงอานได้จัดระเบียบพร้อมรบอยู่นอกเมือง
หนิงเฉินขี่ม้าออกจากเมือง
ซุนเกาหานนำทัพอยู่รักษาเมืองหลินไห่
"ถือบัญชาข้า ออกเดินทัพ!"
กีบม้าดังกังวาน ฝุ่นฟุ้งกระจาย
กองทัพหนิงอานมุ่งหน้าตรงสู่อ่าวไป่จ่วน
เดินทัพเร่งรุดตลอดทาง ยามบ่ายวันรุ่งขึ้นก็มาถึงอ่าวไป่จ่วน
จากนั้นหนิงเฉินส่งทหารสอดแนมออกสำรวจตลอดเส้นทาง ไล่ตามร่องรอยที่มู่อันปางทิ้งไว้ มุ่งสู่สันเขาต้วนเฟิง
สันเขาต้วนเฟิงดุจมังกรยักษ์ พาดผ่านจากเหนือจรดใต้ กั้นแรงลมทะเลเอาไว้
ดังนั้นสันเขาต้วนเฟิงจึงประหนือเขตแบ่งน้ำสายหนึ่ง ฟากหนึ่งปกคลุมด้วยหิมะ อีกฟากหนึ่งเพียงชื้นเย็น หิมะไม่เคยตก
มู่อันปางนำพลกว่า 4,000 นาย รบถอยต่อสู้ไปตามทาง
ท้ายที่สุดถูกบีบให้มุดเข้าไปในหุบเขาแห่งหนึ่ง
มู่อันปางนับกำลังพล เหลือเพียง 3,000 กว่านายเท่านั้น
ฝ่ายศัตรูมิได้ยกมาโจมตี หากปิดกั้นทางออกหุบเขาเอาไว้
มู่อันปางเข้าใจดี ศัตรูกำลังรอ
พวกเขาขาดเสบียงขาดเครื่องนุ่งห่ม ต้านทานได้อีกไม่ถึงสองวัน
ถึงยามนั้นเหล่าทหารจะอ่อนล้าจนแม้แต่อาวุธยังชักไม่ไหว ศัตรูค่อยบุกเข้ามา เข่นฆ่าพวกเขาได้อย่างง่ายดาย
ในหุบเขามีสัตว์ป่าอยู่ไม่น้อย แต่สำหรับคนนับพันแล้ว ช่างประหนือน้ำหยดสู่เตาไฟ
ในใจมู่อันปางเต็มเปี่ยมด้วยความผิดและความรู้สึกสำนึกบาป
เขาละอายต่อความไว้วางใจของหนิงเฉิน ละอายต่อเหล่าทหาร