คังหลัวเหลือบมองทหารของตนที่ถูกสังหารราวกับหมู่วัว ดวงตาแด่งแดงด้วยแค้น
แต่เขาก็มิได้เสียสติ
"ถอย! ถอยเร็ว!"
หากบัดนี้ย้อนกลับไปช่วยกองธนูกับค่ายเสบียง ย่อมตกอยู่ในกลอุบายของหนิงเฉินเต็ม ๆ... ทหารห้าหมื่นของเขาต้องสูญสลายทั้งกอง
"ผู้ที่ยอมจำนน ไม่ต้องตาย!"
"ผู้ที่ยอมจำนน ไม่ต้องตาย!"
"ผู้ที่ยอมจำนน ไม่ต้องตาย!"
ทหารส่งเสียงรับคำสั่งจากหนิงเฉิน ตะโกนร้องพร้อมกันเป็นเสียงเดียว
ทหารหนานเยว่ขวัญหายไปหมดแล้ว ปรารถนาจะรบต่อไม่อีกแล้ว
ต่างคนต่างวางอาวุธลงยอมจำนน
สถานการณ์ถูกควบคุมได้อย่างรวดเร็ว
ถงหยวนโจวควบม้ารุดมา
เขามองหนิงเฉินด้วยแววตาเต็มเปี่ยมด้วยการสรรเสริญ ศึกคราวนี้ชนะอย่างสบายใจนัก ฝ่ายต้าเสวียนแทบไม่สูญเสียอะไรเลย แต่สิ่งที่ได้กลับยิ่งใหญ่เหลือคณา
เสบียงของหนานเยว่ถูกยึดทั้งหมด นั่นคือเสบียงของทหารห้าหมื่นนาย ยังมีรถเข็นทลายกำแพง ม้าศึก เกราะและยุทโธปกรณ์นับไม่ถ้วน
เพียงลูกธนูที่ยึดได้ก็เป็นจำนวนหลายแสนดอม
คังหลัวยกทัพโจมตีเมืองสองคราว บาดเจ็บล้มตายกว่าสามพันคน
กองธนูหนานเยว่ห้าพันนาย สูญเสียเกินกึ่งหนึ่ง ที่เหลือทั้งหมดถูกจับเป็นเชลย
ส่วนทหารค่ายเสบียงอีกห้าพันนายก็เช่นกัน บาดเจ็บล้มตายเกินครึ่ง ที่เหลือกลายเป็นเชลยทั้งสิ้น
"ท่านโหว จะไล่ตามหรือไม่? คังหลัวบัดนี้แม้ยังมีกำลังพลเหลือราวสามหมื่นห้าพัน แต่ทั้งขาดเสบียงอาหารและเครื่องนุ่งห่ม ย่อมหนีไปได้ไม่ไกล"
"ขณะนี้เขาคงหนีกลับทาด่านเจี้ยนเสวียน ถ้าพวกเราเร่งรุดม้าไป ร่วมมือกับกองทัพหนิงอานที่ด่านเจี้ยนเสวียนโอบกดสองด้าน ย่อมกวาดล้างพวกมันได้ในคราวเดียว"
ถงหยวนโจวกล่าวด้วยแววตาเปล่งประกายเต็มเปี่ยม
หนิงเฉินยิ้มแล้วว่า "ตามไล่ก็ต้องตาม ข้าจะนำกำลังไปไล่เอง ท่านแม่ทัพถงช่วยรักษาด่านชายแดนไว้"
"ท่านแม่ทัพถง จงรีบจัดเตรียมเสบียงสำหรับทหารสองหมื่นไว้สิบวัน ครึ่งชั่วยามต่อจากนี้ ออกราชกิจ"