ตึงกกก!!!
ปืนใหญ่ร่วมยี่สิบกระบอกระดมยิงต่อเนื่อง
ลูกเหล็กกลมใหญ่ถูกยิงออกไปด้วยความเร็วเหนือจินตนาการ ห้วงเดียวกลางทางคนและม้าแหลกสลายเป็นผง
ครั้งนี้หนิงเฉินไม่ได้พาปืนใหญ่ติดตัวมามากนัก
หนึ่ง เพราะของเหล่านี้หนักอึ้งเกินไป
สอง ปืนใหญ่ยุคบัดนี้ยิงได้แต่ลูกทึบ อำนาจการทำลายจำกัด
หน้าที่สำคัญที่สุดของมัน คือข่มขู่ข้าศึกและการเจาะประตูเมือง
ทัพใหญ่หนานเยว่ ราวกับจริงถูกข่มขวัญจนทื่อ
คลื่นเสียงสยองนั้นประดุมดนฟ้าผ่า บาดลึกถึงแก้วหู ศีรษะครั่นครึ้มดังกึกก้อง
เหล่าสหายที่เมื่อครู่ยังยืนตรงหน้า พลันถูกลูกปืนใหญ่เหวี่ยงกระจัดกระจาย เห็นสภาพน่าสะพรึงเช่นนั้น จิตใจแทบแตกสลาย
คังหลัวยืนบนหลังม้า ถึงกับสั่นสะท้านจนใจหาย
ปืนไฟของต้าเสวียนนั้น เขารู้จัก
แต่สิ่งนี้แล้วคือสิ่งใดกัน?
ทว่าบัดนี้ไม่มีเวลาครุ่นคิดอื่นใด เขาจึงสั่งการทันที "รับข้าพเจ้าคำสั่ง ให้ทัพใหญ่ถอนกำลังไปยังทางเดินสายที่สองของเขาฝ่ามือพุทธ!"
หากยังไม่ถอยอีก เมื่อถงหยวนโจวนำทัพออกจากด่าน กับหนิงเฉินโอบตีหน้าหลัง เขาจะถูกปิดล้อมจนไม่มีทางรอดเลย
ทหารหนานเยว่ที่บุกเมืองล่าถอยกลับมา
สายฝนธนูเมืองม่านหมอกพุ่งเข้าใส่ทัพใหญ่ของหนิงเฉิน
เจตนาของหนานเยว่มิใช่การสังหาร หากแต่เป็นการคุ้มครองทัพใหญ่ถอนกำลัง
"สังหาร! ตามข้าพเจ้ามาสังหาร!"
ประตูใหญ่แห่งด่านเมืองต้าเสวียนเปิดออก ทัพม้าหมื่นสวรรค์บุกทะยานออกมาอย่างดุเดือด
ถงหยวนโจวนำหน้าม้าทุกตัว ใบหน้าปลาบปลื้มแดงก่ำ
เมื่อคราวคังหลวมาเรียกร้องท้ารบ เขายกเซียนบรรพชนสิบแปดชั่วอายุของทางนั้นมากล่าวขามานับครั้งไม่ถ้วน ความแค้นเขาสะสมมานานเต็มที่