แม้คังเสี้ยวจะแฝงตัวอยู่ในต้าเสวียนมาโดยตลอด แต่ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับคังหลัวกลับแน่นแฟ้นยิ่ง สองพี่น้องติดต่อกันมาเสมอ เมื่อได้ยินคังหลัวบอกว่าช่วงนี้จิตใจไม่สงบ จึงเอ่ยถามด้วยความห่วงใยว่า “ช่วงนี้พักผ่อนไม่เพียงพอหรือไม่?”
คังหลัวพยักหน้าเล็กน้อย “อาจเป็นไปได้”
กองทัพของหนิงเฉินเคลื่อนทัพช้าเนิบนาบ จนผิดปกติ ทั้งเขายังสืบหาสาเหตุไม่พบ ส่วนจางเทียนหลุนเจ้าคนไร้ประโยชน์ก็พึ่งพาไม่ได้ ทำให้เขากินไม่ได้นอนไม่หลับ ที่จริงก็พักผ่อนไม่เพียงพอจริง ๆ
คังหลัวครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า “เสด็จพี่ ให้คนของสภาพันแคว้นลองสืบข่าวดูได้หรือไม่?”
“ปกติหนิงเฉินทำสิ่งใดก็รวดเร็วเด็ดขาด เรียบร้อยฉับไว...แต่คราวนี้กลับเคลื่อนทัพเชื่องชัก ไม่เหมือนนิสัยของเขาเลย ข้ารู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล”
คังเสี้ยวพยักหน้าเล็กน้อย “ดี ข้าจะส่งสารไปเดี๋ยวนี้ ให้คนไปสืบดู!”
“แต่ชีวิตของหนิงเฉินช่างแข็งแกร่งเสียจริง คิดใช้เหลิงเหวินเหยียนสังหารเขา ผลกลับกลายเป็นว่าเหลิงเหวินเหยียนเจ้าคนไร้ประโยชน์ถูกตีแตกพ่ายอย่างง่ายดาย”
“คิดใช้ทัพแสนนายของซีเหลียงสังหารเขา ก็ยังล้มเหลว”
“เดิมทีคิดใช้กู่หยินหยางที่ได้มาอย่างยากลำบาก กำจัดเขากับจักรพรรดินีแคว้นอู่ไปพร้อมกัน แต่ผลกลับ...”
กล่าวถึงตอนท้าย สีหน้าของคังเสี้ยวก็มืดมนจนน่ากลัว
เขาลงมือหลายครั้ง ไม่เพียงกำจัดหนิงเฉินไม่ได้ ยังทำให้ตนเองต้องพลอยเสียหายไปด้วย
บัดนี้เขาสูญสิ้นความเป็นชาย ล้วนเป็นเพราะหนิงเฉิน
คังหลัวมีแววตาเหี้ยมเกรียม “เสด็จพี่วางใจเถิด ขอเพียงคราวนี้หนิงเฉินกล้ามา ข้ารับประกันว่าเขาจะมาแล้วไม่มีวันได้กลับไป”