หนิงเฉินยังอยากจะสู้ต่อไปอีก แต่ศีรษะของเขามึนตึ้ง อาการเวียนศีรษะโปรยปรายเข้ามาไม่หยุดหย่อน
“แก่พัน สั่งคนยิงลูกธนูสัญญาณบอกทหารหนิงอานที่ไล่ล่าคังหลัว ให้ถอนกลับมา โจรหมดหนทางอย่าไล่ตาม
นอกจากนี้ กองทัพใหญ่หนานเยว่ให้กวาดล้างให้หมดสิ้น แม้แต่คนเดียวห้ามไว้ชีวิต
ต้องคุ้มกันเสบียงอาหารไว้ให้ดี นั่นมันเป็น......”
คำของหนิงเฉินยังพูดไม่จบ ศีรษะก็เอนพับลงอย่างไร้แรง ทั้งตัวเสียสติดับลงไปโดยสมบูรณ์
ทุกคนต่างตกตะลึงตกใจกันมืดหม่น!
เซียวเยี้ยนซีรีบกล่าวว่า “ทุกคนอย่าเอาแต่สับสน หนิงเฉินเคยว่าไว้ หากเขาล้มลง จิตใจในกองทัพย่อมวุ่นวาย ขวัญกำลังใจย่อมถดถอย
อย่าเปิดเผยออกไป พวกท่านทั้งหลายอยู่ที่นี่ ข้าหนูจะรับเขากลับไปรักษาเอง”
พันอวี่เฉิงพยักหน้า
ทหารหนิงอานล้วนอยู่ในสมรภูมิ เขาจึงกำชับกองทัพดาบม่อว่า “พวกเจ้าคุ้มกันองค์อ๋องกลับไป!”
“รับพ่ะย่ะค่ะ!”
......
คราวนี้หนิงเฉินเสี่ยงอันตรายยิ่งนัก เดิมทีร่างกายก็บาดเจ็บสาหัส ยังต้องเกิดหวัดเชื้อหนาวซ้ำเข้าไปอีก ไข้สูงไม่ลด!
นับตั้งแต่ถูกนำตัวกลับมา หนิงเฉินก็หมดสติราวกับเสียสำรวจไม่ไปสิ้นสุด!
การรบนอกเมืองดำเนินไปจากสายงามยันราตรีลึก จึงได้หยุดลงโดยสิ้นเชิง
ศึกครั้งนี้ ต้าเสวียนได้ชัยชนะโดยสมบูรณ์
แต่สภาพของหนิงเฉินกลับไม่เป็นรองรูป แม้ได้รับประทานยาแล้ว ก็ยังไม่มีแววว่าจะฟื้นคืน
หมอทหารในกองทัพและหมอที่มีฝีมือเลิศในเมืองพากันเข้ามาตรวจสอบจนครบ...ข้อสรุปก็คือ ชะตากรรมของหนิงเฉินครั้งนี้มีแต่จะยอมให้ฟ้าลิขิตเท่านั้น
ร่างของเขาแรกเริ่มก็แบกบาดแผลสาหัส หวัดกับไข้ช่างเปรียบดังหิมะที่ตกซ้ำบนพันธนะที่แช่แข็ง
จวบจนรุ่งขึ้น หนิงเฉินก็ยังคงหมดสติ