สายตาทั้งปวงเสี่ยงตรงเข้าเผาไม้กลายเป็นทิศหันไปจ้องโลงศพ
ตุก ๆ ๆ... ตุก ๆ ๆ...
สีหน้าของทุกคนเปลี่ยนไปพร้อมกัน
เสียงเคาะนั้นแท้จริงดังแว่วมาจากภายในโลงศพ
ยามวิกาลเช่นนี้ โลงศพกลับส่งเสียงเคาะดังกล่าว ช่างน่าสยองเหลือคณา
ทหารที่เฝ้ายามรายล้อมโลงศพต่างตกใจถอยห่างไปหลายก้าว ใบหน้าซีดเผือด
แม้ในโลงศพจะเป็นองค์อ๋องผู้สำเร็จราชการแห่งต้าเสวียนผู้พวกเขาเคารพบูชาก็ตาม
แต่เรื่องผีนั้นไม่เกี่ยวกับว่าจะเป็นอ๋องเช่นไร ความกลัวคือสัญชาตญาณของมนุษย์
ไม่ต้องพูดถึงพวกเขา แม้แต่เฟิ่งฉีเจิ้งผู้เป็นชายหนาก็ยังสีหน้าซีดขาวไล่เรี่ยกัน
ณ สถานที่แห่งนี้ มีเพียงหยวนหลง เหลยอาน และเซียวเยี้ยนซีที่สุขุมที่สุด
หยวนหลงกับเหลยอานมองหน้ากันครู่หนึ่ง แล้วรีบรุดเข้าไปเปิดฝาโลง
หนิงเฉินลืมตาขึ้นด้วยแววตาพิโรธ
เขาเกือบถูกอัดจนขาดใจตายอยู่ในนั้น
“ยังไม่มาช่วยข้าลุกขึ้นอีกเรอะ”
หยวนหลงกับเหลยอานรีบช่วยพยุงหนิงเฉินลุกขึ้น
วินาทีที่หนิงเฉินลุกนั่งขึ้น ทุกคนรู้สึกถึงความเย็นเยียบพุ่งจากก้นขึ้นตรงสมอง สะท้านสั่นไปทั้งตัว
นี่... คืนชีพจากโลงศพกันหรือนี่?
“วายแล้ว... หนิงเฉินคืนชีพแล้ว!”
เสียงโหวกเหวกของเฟิ่งฉีเจิ้งทำให้ทุกคนสะดุ้งเฮือก
หนิงเฉินไม่มีเวลาสนใจเฟิ่งฉีเจิ้ง จ้องมองหยวนหลงแล้วโบกมือเรียก
หยวนหลงเดินเข้าไปใกล้โดยสัญชาตญาณ
หนิงเฉินยกมือฟาดเข้าที่ศีรษะเขาทันที “เจ้าตั้งใจจะอัดข้าให้ตายในนั้นหรือไงกัน?”
เหลยอานลอบถอยหลังไปหลายก้าว แฝงความปลื้มปีติที่เพื่อนพบวิบาก
หยวนหลงเขียนหน้ากุมศีรษะ แววตาเจ็บใจ “องค์อ๋องตรัสว่าให้รอสัญญาณจากท่านไม่ใช่หรือ?”