เพราะคังหลัวระเบิดประตูเมืองใต้ของเมืองหยางโจวจนพังทลาย
ทหารต้าเสวียนพร้อมช่างฝีมือกำลังเร่งมือซ่อมแซมกันกลางวันกลางคืนไม่หยุดพัก
ทันใดนั้น ช่างฝีมือที่กำลังทำงานก็รู้สึกได้ว่าพื้นดินกำลังสั่นสะเทือนเบา ๆ
ทุกคนเงยหน้าขึ้นมองตามสัญชาตญาณ เห็นฝุ่นทรายม้วนตัวขึ้นเต็มขอบฟ้าแดนไกล
ต่อจากนั้น ก็เห็นกองทัพมหึมาที่มองไม่เห็นปลายทางพุ่งเข้าตรงมายังหยางโจวดั่งเมฆดำ
"คือพวกหนานเยว่!"
"ไม่ดีแล้ว พวกหนานเยว่บุกกลับมาแล้ว!"
เหล่าช่างฝีมือตื่นตระหนกจนสติแตก
ทหารโดยรอบก็หวาดหวั่นไม่ต่างกัน
บัดนี้อ๋องผู้สำเร็จราชการจากไปแล้ว ใครเล่าจะนำพาพวกเขาต่อสู้กับหนานเยว่ได้?
"ทุกคนรีบหนีไป ซ่อนตัวในบ้านอย่าออกมา
เจ้าไปรายงานเดี๋ยวนี้ พวกหนานเยว่บุกมาแล้ว!"
นายทหารคนหนึ่งตะโกนลั่น
ชาวบ้านต่างวิ่งหนีไปอย่างตื่นตระหนก
มีคนรีบรุดไปรายงานที่สำนักเจ้าเมืองทันที
"เหล่าบุรุษต้าเสวียน จงเตรียมตัวตามข้าออกรบ... แม้อ๋องจากไปแล้ว เราก็ห้ามยอมให้โจรหนานเยว่พวกนี้อวดดีทำท่าทีเหยียบย่ำบนแผ่นดินต้าเสวียนของเรา"
นายทหารผู้นำตะโกนสั่ง
"รับบัญชา!"
เหล่าทหารรับคำสั่ง รีบรวบรวมกำลัง เตรียมพร้อมรบ
แต่พวกเขามีเพียงสามพันกว่านาย ต่อหน้ากองทัพหนานเยว่ที่กวาดล้าสมรภูมิมา ต่างตึงเครียดจนมือเปียกเหงื่อ
ชั่วขณะนั้นเอง เสียงกีบม้าดังกัมปนาท พื้นดินสั่นสะเทือน
เหล่าทหารต้าเสวียนหันมอบไป ใบหน้าพลันเปี่ยมด้วยความปลาบปลื้ม เห็นกองทัพต้าเสวียนที่กวาดล้าสมรภูมิปรากฏตัวขึ้น
คังหลัวสวมเสื้อคลุมขาวทั้งตัว ใบหน้าเปี่ยมด้วยริสอย่างเหยียดหยาม นำกองทัพตรงดิ่งเข้าประชิดเมืองหยางโจว