คังเสี้ยวและคังหลัวรู้สึกสมองอื้ออึงขึ้นมาฉับพลัน ในหัวว่างเปล่าไปหมด!
จางเทียนหลุนกับจงซือปั่ยต่างตกตะลึงตาค้าง สงสัยว่าตนเองฟังผิดไปหรือไม่
คังหลัวราวกับเพิ่งสะดุ้งตื่นจากฝันร้าย จ้องลี่เจี้ยเขม็งแล้วตวาดว่า “เจ้าพูดเหลวไหลอะไร!”
ลี่เจี้ยตอบอย่างหวาดหวั่นว่า “ท่านองค์ชาย เป็นความจริงพ่ะย่ะค่ะ!”
คังหลัวตวาดลั่นว่า “เหลวไหล! หนิงเฉินอยู่ที่ผาผาหลินชัด ๆ จะไปปรากฏตัวในพระนครหนานเยว่ได้อย่างไร!”
คังเสี้ยวกล่าวตามทันทีว่า “ลี่เจี้ย เรื่องเช่นนี้เอามาล้อเล่นไม่ได้... หากหนิงเฉินจะบุกหนานเยว่ ก็ต้องยกทัพเข้ามาทางด่านเจี้ยนเสวียน แต่พวกเราไม่เห็นได้รับข่าวว่าด่านเจี้ยนเสวียนแตกเลย
เจ้าจงรู้ไว้ หากผู้ใดส่งข่าวเท็จ ปั่นป่วนขวัญกำลังใจทัพ มีโทษประหารสถานเดียว!”
ลี่เจี้ยรีบคุกเข่าลงกับพื้นดังตุบ แล้วกล่าวอย่างลนลานว่า “องค์ชายใหญ่ ข่าวนี้ฝ่าบาททรงส่งคนมาแจ้งพ่ะย่ะค่ะ”
ใบหน้าคังหลัวซีดเผือด สมองอื้ออึงไม่หยุด!
ในเมื่อเป็นข่าวที่พระบิดาทรงส่งคนมาแจ้ง ก็ย่อมไม่น่าจะผิดพลาด
ลี่เจี้ยกล่าวต่อว่า “หนิงเฉินมิได้บุกเข้ามาทางด่านเจี้ยนเสวียน แต่ขอยืมทางผ่านแคว้นเกาลี ยึดเมืองฉีมู่ก่อน จากนั้นก็ยึดเมืองปี้ลั่ว แล้วจึงบุกเข้าสู่ราชธานี
ทัพพิทักษ์เมืองต้านไม่อยู่ ทำได้เพียงคุ้มกันฝ่าบาทและเหล่าขุนนางฝ่ายบุ๋นและฝ่ายบู๊ละทิ้งเมืองหลบหนี
ท่านองค์ชาย ราชธานีเสียแล้วพ่ะย่ะค่ะ!”
ใบหน้าคังหลัวซีดเผือดจนน่าขนลุก สมองมึนงงเป็นระลอก ร่างโงนเงนก่อนจะทรุดฮวบลงนั่งกับพื้น ดวงตาเหม่อลอย แทบจะพังทลายอยู่แล้ว!
คังเสี้ยวมีสีหน้าเป็นกังวลอย่างยิ่ง
เขาถูกลดฐานะตั้งแต่ยังเยาว์และระหกระเหินมาอยู่ต้าเสวียน จึงไม่มีความผูกพันกับราชวงศ์หนานเยว่... มีเพียงความสัมพันธ์ฉันพี่น้องกับคังหลัวที่ดีต่อกันมาโดยตลอด