หนิงเฉินมองคังเสี้ยวแวบหนึ่ง แล้วหันกลับไปมองเฟิ่งฉีเจิ้ง เอ่ยว่า “เก่าเฝิง พาเขาลงไป เพิ่มกุญแจมือกับกุญแจข้อเท้าให้อีกหลายชุด จัดคนเฝ้าอย่างเข้มงวด ตอนนี้เขายังตายไม่ได้”
แน่นอนว่าไม่ให้ตาย มิได้หมายความว่าจะปล่อยให้มีชีวิตอย่างสุขสบาย วิธีการของกองตรวจการ เจ้าย่อมรู้ดีอยู่แล้ว ไม่ว่าจะเอาไม้ไผ่เสียบใต้เล็บ หรือหักนิ้วทีละนิ้ว... ตราบใดที่ยังไม่ตาย ต่อให้ให้ขี่ลาช้างไม้ก็ไม่เป็นไร”
เฟิ่งฉีเจิ้งแสยะยิ้มกว้าง หัวเราะฮึ ๆ ว่า “วางใจเถิด ส่งให้ข้าจัดการ!”
คังเสี้ยวมีสีหน้าหวาดกลัวจนยิ้มไม่ออกอีกต่อไป
“หนิงเฉิน เจ้าเล่นงานข้าเช่นนี้ไม่ได้ หากเจ้ากล้าทรมานข้า ข้าจะฆ่าตัวตาย... พอข้าตาย เจ้าย่อมไม่ได้อะไรเลย”
หนิงเฉินเอ่ยอย่างดูแคลนว่า “หากเจ้าฆ่าตัวตาย ข้าก็จะนับถือว่าเจ้าเป็นลูกผู้ชายคนหนึ่ง แต่เจ้าต้องกล้าฆ่าตัวตายให้ได้เสียก่อน
พาตัวลงไป เฝ้าไว้อย่างเข้มงวด... หากเขาคิดฆ่าตัวตาย ก็อย่าได้ห้าม”
เฟิ่งฉีเจิ้งพาตัวคังเสี้ยวลงไป
หนิงเฉินจูงมือเซียวเยี้ยนซีเดินไปทางห้อง เอ่ยว่า “เสี่ยวซีซี ช่วยข้าสักเรื่องสิ”
ใบหน้างามของเซียวเยี้ยนซีแดงระเรื่อ เอ่ยอย่างเขินอายว่า “ตอนนี้ยังเป็นกลางวัน รอถึงกลางคืนค่อยให้ท่านได้หรือไม่?”
หนิงเฉินชะงักฝีเท้า หันกลับมามองนาง ก่อนจะยิ้มเจ้าเล่ห์ขึ้นมา “เจ้ากำลังคิดอะไรอยู่หรือ เสี่ยวซีซี ไฉนเจ้าจึงหื่นเช่นนี้?
ข้าแค่อยากให้เจ้าช่วยส่งจดหมายถึงคังหลัว แล้วให้คนของเจ้าสืบเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างเขากับคังเสี้ยวอย่างละเอียด”
เซียวเยี้ยนซีหน้าแดงจนแทบมีเลือดหยด ที่แท้นางเข้าใจผิดไปเอง ทั้งหมดเป็นเพราะหนิงเฉินแท้ ๆ ที่จูงมือนางเดินเข้าห้อง จึงทำให้นางคิดไปไกล