เซียวเยี้ยนซีส่ายหน้า กล่าวขึ้นว่า “คนผู้นี้ใส่ใจคังหลัวยิ่งนัก จู่ ๆ ข้าก็นึกขึ้นได้ว่า คังหลัวมีพี่ชายแท้ ๆ อยู่คนหนึ่ง... เพียงแต่คนผู้นั้นเมื่อสิบกว่าปีก่อนน่าจะถูกประหารไปแล้ว”
หนิงเฉินชะงักเล็กน้อย “เมื่อสิบกว่าปีก่อนก็น่าจะถูกประหารแล้วหรือ? เกิดเรื่องอันใดขึ้น?”
เซียวเยี้ยนซีกล่าวว่า “เมื่อครู่เขาบอกว่าตนเป็นน้าชายห่าง ๆ ของคังหลัว เจ้าวิเคราะห์ว่าไม่ใช่... คนผู้นี้ใส่ใจคังหลัวจริง ๆ ข้าจึงนึกถึงพี่ชายแท้ ๆ ของคังหลัวขึ้นมา
เท่าที่ข้ารู้เกี่ยวกับราชวงศ์หนานเยว่ เมื่อสิบกว่าปีก่อน คังเสี้ยวพี่ชายของคังหลัวมีอายุสิบหกปี รูปโฉมงามเป็นเลิศ เปี่ยมด้วยพรสวรรค์ และชำนาญการวาดภาพ
ทว่าในงานเลี้ยงฉลองวัยผู้ใหญ่ของคังเสี้ยว เด็กหนุ่มผู้หล่อเหลางามสง่าผู้นี้กลับลอบพบกับสนมของพระบิดา... กษัตริย์น่านเยว่กริ้วยิ่งนัก จึงมีรับสั่งให้ทุบเขาจนปางตาย”
หนิงเฉินหัวเราะเย็นชา “กลอุบายใส่ร้ายที่ใช้กันในวังหลวงก็มีอยู่แค่นี้ คังเสี้ยวคงถูกปรักปรำกระมัง?”
เซียวเยี้ยนซีส่ายหน้า “ไม่ เจ้าพูดผิดแล้ว คังเสี้ยวอาศัยพรสวรรค์กับใบหน้าอันหล่อเหลา ล่อลวงสนมในวังหลวงหญิงด้วยตนเอง”
มุมปากหนิงเฉินกระตุก “บัดซบ... อายุสิบหกก็เจ้าชู้ถึงเพียงนี้แล้วหรือ?”
เซียวเยี้ยนซีมองเขาด้วยแววตาพิกล “ได้ยินมาว่าครั้งแรกที่หนิงหลงไปสำนักเจียวฟาง เจ้ายังอายุไม่ถึงสิบหกด้วยซ้ำ... อย่างน้อยตอนนั้นคังเสี้ยวก็ผ่านวัยผู้ใหญ่แล้ว”
สีหน้าหนิงเฉินแข็งค้างไปชั่วขณะ ก่อนจะกล่าวอย่างกระอักกระอ่วนว่า “แค่ก ๆ... คือว่า... ตอนนั้นข้าเหลืออีกไม่กี่วันก็จะเป็นผู้ใหญ่แล้ว ฮ่า ๆ ๆ... แล้วสุดท้ายคังเสี้ยวเป็นอย่างไร?”