เซียวเยี้ยนซีเอ่ยพร้อมรอยยิ้มบาง “แม่ทัพเยว่สมกับเป็นผู้ผ่านศึกเข่นฆ่าบนสนามรบ เมื่อพบเรื่องความรักกลับไม่เหนียมอาย...ช่างแตกต่างจากสตรีทั่วไปจริง ๆ”
หนิงเฉินยิ้ม “ในที่สุดคู่รักก็ได้ครองคู่กันเสียที...ขอแสดงความยินดีกับเก่าเฝิง ที่ได้โฉมงามมาครอง”
แต่จู่ ๆ สีหน้าของหนิงเฉินก็แปรเปลี่ยนเป็นพิกล “เหตุใดข้าถึงรู้สึกว่าเรื่องนี้ดูไม่ชอบมาพากลอยู่บ้างนะ?”
เซียวเยี้ยนซีถามอย่างสงสัย “ไม่ชอบมาพากลอย่างไรหรือ?”
หนิงเฉินส่ายหน้า “ข้าก็บอกไม่ถูก”
ก่อนหน้านี้ ใช่ว่าเฟิ่งฉีเจิ้งไม่เคยแสดงความรักต่อเยว่ฉงหยุน
แต่เยว่ฉงหยุนมีใจมุ่งมั่นอยู่กับการออกรบ เฟิ่งฉีเจิ้งจึงต้องผิดหวังซ้ำแล้วซ้ำเล่า...ครั้งนี้เหตุใดนางถึงตอบตกลงร่วมหลับนอนกับเฟิ่งฉีเจิ้งทันที?
“เหล่าพาน ระหว่างทางมา คุณหนูเยว่พูดอะไรกับเจ้าหรือไม่?”
พันอวี่เฉิงถามกลับโดยไม่ทันคิด “พูดอะไรหรือ?”
หนิงเฉินส่ายหน้า เขาเองก็บอกไม่ถูก เพียงรู้สึกว่าวันนี้เยว่ฉงหยุนดูแปลกไปเล็กน้อย
“ช่างเถอะ ไม่มีอะไร...เจ้าเขียนจดหมายถึงคุณหนูหนานจือแล้วหรือยัง?”
พันอวี่เฉิงพยักหน้า สีหน้าหม่นหมองเล็กน้อย
หลายปีมานี้เขาออกศึกอยู่ข้างกายหนิงเฉินตลอด จึงรู้สึกผิดต่อสองแม่ลูกคู่นั้น
หนิงเฉินมองความคิดของเขาออก จึงกล่าวว่า “อย่ากังวลเลย ปีนี้ฝ่าบาทจะรับคุณหนูหนานจือเข้าวังมาร่วมฉลองปีใหม่ด้วย”
ขณะที่กำลังพูดคุยกัน หยวนหลงก็เข้ามา
“ทูลอ๋อง ตรวจสอบชัดเจนแล้ว พวกโจรพเนจรเหล่านั้นเป็นคนที่คังเสี้ยวจัดการไว้จริง ๆ พอหัวหน้าโจรเห็นคังเสี้ยวก็จำเขาได้ทันที”
หนิงเฉินรับคำในลำคอ ไม่ได้แปลกใจ เพราะเป็นเรื่องที่คาดไว้แล้ว