คังเฉิงเหรินที่เดิมมีสีหน้าประจบประแจงเต็มใบหน้า เมื่อได้ยินคำพูดของเซียวเยี้ยนซี แววตาก็พลันเย็นเยียบดุจอสรพิษ
ทันใดนั้น เขาก็ดิ้นหลุดจากการจับกุมของทหารหนิงอานสองนาย มือดุจกรงเล็บอินทรีพุ่งคว้าลำคอเซียวเยี้ยนซีอย่างรวดเร็วราวสายฟ้า
หนิงเฉินสีหน้าเคร่งขรึมลง แค่นเสียงเย็นชาหนึ่งคำ!
เขาสะบัดมือ ชามโจ๊กในมือแหวกอากาศพุ่งออกไป
แม้จะลงมือทีหลัง แต่กลับไปถึงก่อน เสียงปังดังขึ้น!
ชามโจ๊กกระแทกเข้าที่ใบหน้าคังเฉิงเหริน
ชามโจ๊กแตกกระจาย คังเฉิงเหรินร้องโหยหวน ร่างหงายหลังล้มลงกับพื้น ใช้สองมือกุมหน้า กลิ้งเกลือกไปมา เลือดสีแดงสดไหลซึมออกมาตามซอกนิ้ว
เศษชามบาดใบหน้าเขา โจ๊กในชามที่ยังร้อนก็ยิ่งทำให้เจ็บหนักกว่าเดิม ปวดจนแทบทนไม่ไหว
ทหารหนิงอานสองนายรีบเข้าไป กดคังเฉิงเหรินไว้แน่น
หนิงเฉินหันไปมองเซียวเยี้ยนซี “เจ้าไม่เป็นไรใช่ไหม?”
เซียวเยี้ยนซีคลี่ยิ้ม แล้วส่ายหน้าเบา ๆ
ที่จริง ต่อให้หนิงเฉินไม่ลงมือ นางก็หลบได้เอง
หนิงเฉินยกมือขึ้นเล็กน้อย “พยุงเขาขึ้นมาให้ข้า”
ทหารหนิงอานสองนายช่วยกันพยุงคังเฉิงเหรินขึ้นมา
หนิงเฉินเดินเข้าไปหา
ปัง ปัง ปัง!!!
หมัดหนักหลายหมัดกระหน่ำใส่ท้องคังเฉิงเหรินอย่างต่อเนื่อง
จากนั้นก็เตะตรงเข้าใส่อีกหนึ่งที
คังเฉิงเหรินถูกเตะกระเด็นออกไป ทหารหนิงอานสองนายแทบถูกลากให้ลอยตามไปด้วย
เสียงปังดังขึ้น คังเฉิงเหรินกระแทกพื้น อ้าปากพ่นเลือดออกมาคำหนึ่ง จากนั้นก็อาเจียนเป็นเลือดไม่หยุด
หนิงเฉินกวักมือ ทหารหนิงอานสองนายลากคังเฉิงเหรินกลับมา
ฉับ!!!
กระบี่ชักออกจากฝัก ประกายเย็นวาบปรากฏขึ้น
กระบี่ของหนิงเฉินแทงทะลุฝ่ามือคังเฉิงเหริน จากนั้นก็หมุนคว้านอย่างแรง คว้านเนื้อเลือดออกมาเป็นชิ้นอย่างโหดเหี้ยม