“สามัญชนชราตาพร่ามัว มองไม่ออกว่าเป็นอ๋องผู้สำเร็จราชการ โทษสมควรตายหมื่นครั้ง ขออ๋องโปรดเมตตาด้วย!”
หัวหน้าหมู่บ้านชราเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น
พวกเขาไม่คิดว่าหนุ่มน้อยตรงหน้าจะเป็นหนิงเฉิน อ๋องผู้สำเร็จราชการผู้มีชื่อเสียงเกรียงไกร
หนิงเฉินโน้มกายประคองหัวหน้าหมู่บ้านชราขึ้นมา ยิ้มกล่าวว่า “ผู้ไม่รู้ย่อมไม่ผิด จะมีโทษได้อย่างไร? ท่านผู้เฒ่า รีบลุกขึ้นเถิด พวกท่านก็ลุกขึ้นด้วย”
“ขอบพระคุณอ๋องที่เมตตา!”
ทุกคนกล่าวขอบคุณแล้วลุกขึ้น มองบุคคลในตำนานผู้เลื่องชื่อไกลตรงหน้าด้วยความหวาดกลัวและอยากรู้อยากเห็น
หัวหน้าหมู่บ้านชราร้องเรียก “ไหเฟิง ไหหลั่ง พวกเจ้าสองคนมานี่”
ไหเฟิงกับไหหลั่งเดินเข้ามา
หัวหน้าหมู่บ้านชรากล่าวว่า “วันนี้ข้าคนแก่ขอตัดสินใจเอง พวกเจ้าสองคนจงติดตามอ๋องไป
พ่อแม่ ภรรยาและลูกของพวกเจ้า ทั้งหมู่บ้านจะช่วยกันเลี้ยงดู รับรองว่าจะไม่ให้พวกเขาต้องลำบาก
ข้าบอกพวกเจ้าอยู่เสมอว่า การเป็นคน สิ่งสำคัญที่สุดคือรู้คุณและตอบแทนบุญคุณ
หากไม่มีอ๋อง แล้วชายแดนตะวันออกจะสงบสุขได้อย่างไร? อ๋องคือผู้มีพระคุณของพวกเรา เป็นเทพผู้พิทักษ์แห่งต้าเสวียน... พวกเจ้าสามารถติดตามพระองค์ได้ ทั้งหมู่บ้านเทียนซือล้วนภาคภูมิใจในตัวพวกเจ้า”
ไหเฟิงกับไหหลั่งสบตากัน สีหน้าเปี่ยมด้วยความตื่นเต้น
พวกเขาเองก็ไม่คิดว่าหนุ่มน้อยรูปงามตรงหน้าจะเป็นบุคคลในตำนานแห่งต้าเสวียน
ทั้งสองคุกเข่าลงดังตุบ “ท่านหัวหน้าหมู่บ้าน พวกเรายินดีรับใช้ท่านอ๋อง... ครอบครัวของพวกเราฝากฝังให้ทุกท่านด้วย”
หัวหน้าหมู่บ้านชราลูบหนวดขาว กล่าวอย่างจริงจังว่า “เรื่องนี้เจ้าวางใจได้ ติดตามท่านอ๋องแล้วก็อย่าทำให้หมู่บ้านเทียนซือของเราเสื่อมเสีย ส่วนครอบครัวของพวกเจ้า ตราบใดที่หมู่บ้านเทียนซือยังมีคนมีชีวิตอยู่แม้เพียงคนเดียว ก็จะไม่ปล่อยให้พวกเขาต้องลำบาก”