พอได้ยินว่าด้านหน้ามีการแจกโจ๊ก ขอทานในวัดร้างต่างตาวาว ชูชามแตกหักของตนแล้วพากันกรูไปยังเรือนสุ่มโจทย์ข้าวราวฝูงผึ้ง
คังเสี้ยวสวมเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง ผมเผ้ายุ่งเหยิง คลุกเคล้าอยู่ท่ามกลางฝูงขอทาน
ขอทานทั้งหมดพากันไปรับโจ๊ก หากเขาไม่ไป ย่อมเป็นที่สะดุดตาเกินไป
เป็นขอทานคนหนึ่ง เมื่อพบว่ามีการแจกโจ๊ก จะไม่หวั่นไหวได้อย่างไร?
ดังนั้น เขาจึงตามกองทัพขอทานมายังหน้าเรือนสุ่มโจทย์ข้าว
“เข้าแถว พวกเจ้าทุกคนเข้าแถวให้เรียบร้อย ผู้ใดกล้าก่อกวน อย่าหาว่าดาบของข้าไม่รู้จักปรานี...”
ทหารร่างกำยำคนหนึ่งใช้มือข้างเดียวกดด้ามดาบที่เอว ตะโกนเสียงดัง
คนที่หิวโหยจนถึงขีดสุดบางครั้งก็ทำเรื่องเกินเลยได้มากมาย ดังนั้นยามนี้จะปฏิบัติต่อพวกเขาอย่างเกรงใจไม่ได้ ต้องมีคนข่มขวัญพวกเขาเสียหน่อย
เมื่อเห็นทหารหน้าตาดุดันราวกับเทพมาร ขอทานทั้งหลายก็เข้าแถวอย่างว่าง่าย ทยอยขึ้นไปรับโจ๊กทีละคน
ในที่สุดก็ถึงตาคังเสี้ยว
ทหารตักโจ๊กอย่างหยาบคาย ใช้ทัพพีเทโจ๊กลงในชามแตกหักของคังหลัว แล้วโบกมืออย่างไม่สบอารมณ์ “คนต่อไป!”
คังเสี้ยวถือชามรีบเดินออกมา
เมื่อมาถึงด้านข้าง คังเสี้ยวมองโจ๊กขาวในชามแล้วอดกลืนน้ำลายไม่ได้
หลายวันที่คลุกคลีอยู่กับขอทาน ชีวิตช่างทุกข์ทรมานเหลือเกิน
เมื่อเห็นขอทานคนอื่นถือชามโจ๊กดื่มอย่างเอร็ดอร่อย เขาก็ทนไม่ไหวเช่นกัน...โดยเฉพาะขอทานสองสามคนที่ดื่มหมดแล้ว ต่างจ้องชามโจ๊กในมือเขาเขม็ง
คังเสี้ยวรีบยกชามขึ้นดื่มโจ๊กคำโต
แม้แต่ในหมู่ขอทานก็ยังยึดถือกฎผู้แข็งแกร่งกลืนกินผู้อ่อนแอ ขอทานหนุ่มที่แข็งแรงมักแย่งอาหารที่ขอทานเด็กหรือคนชราขอมาได้