โจวสิ่งรีบลากจางเทียนหลุนออกไป
แต่เฟิ่งฉีเจิ้งกลับก้าวเข้ามา คว้าข้อเท้าของจางเทียนหลุนไว้
โจวสิ่งลากไม่ไป
เขาออกแรงสุดกำลัง แม้แต่แรงทั้งหมดที่มีดุจทารกดูดนมก็ใช้จนหมด
เฟิ่งฉีเจิ้งยิ้มมองเขา มือหนึ่งจับข้อเท้าจางเทียนหลุน อีกมือค้ำเหล็กเกลียว นั่งอยู่บนขอบหน้าต่าง มองโจวสิ่งที่ออกแรงจนทั่วร่างด้วยสีหน้าเย้าหยัน ก่อนกล่าวประชดว่า “ออกแรงสิ ไม่ได้กินข้าวมาหรือไร?”
โจวสิ่งไม่เป็นไร แต่จางเทียนหลุนกลับแย่แล้ว...เขารู้สึกว่าขาตนใกล้จะถูกดึงจนขาด เจ็บจนร้องโหยหวน
“รีบปล่อยมือ รีบปล่อยมือ...”
จางเทียนหลุนกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด
เฟิ่งฉีเจิ้งร้องอ้อคำหนึ่ง แล้วก็ปล่อยมือ
โจวสิ่งกำลังออกแรงสุดตัว ไม่คิดว่าเฟิ่งฉีเจิ้งจะปล่อยมือ จึงลากจางเทียนหลุนจนหงายหลังกลิ้งออกไปกับพื้น
จางเทียนหลุนร่างกายอ่อนแอ ถูกเหวี่ยงจนมึนงง ศีรษะแตกเลือดอาบ อดไม่ได้ที่จะด่าด้วยความโกรธ “เจ้าโง่ ข้าบอกให้เจ้าปล่อยมือ...”
เขาบอกให้โจวสิ่งปล่อยมือ ไม่คิดว่าเฟิ่งฉีเจิ้งจะปล่อยมือก่อน
ทว่า จางเทียนหลุนยังด่าไม่ทันจบ คำพูดที่เหลือก็ถูกโจวสิ่งตบเข้าที่หน้า จนกลืนกลับลงคอไป
เพียะ เพียะ เพียะ!!!
โจวสิ่งรู้สึกว่าตบแค่ทีเดียวไม่สะใจ จึงระดมตบซ้ายตบขวา
ตบติดกันสิบกว่าฉาด จนแก้มของจางเทียนหลุนบวมเป่ง มุมปากมีเลือดไหล ตาพร่าหูอื้อ
“ถุย ยังคิดว่าตัวเองเป็นจักรพรรดิอยู่อีกหรือ?”
โจวสิ่งถ่มน้ำลายใส่หน้าจางเทียนหลุน
ก่อนหน้านี้ที่ปกป้องจางเทียนหลุน ก็เพราะหวังความรุ่งเรืองมั่งคั่ง
ตอนนี้จางเทียนหลุนตกอยู่ในมือหนิงเฉินแล้ว ชีวิตตนเองยังรักษาไว้ไม่ได้ ย่อมไม่อาจมอบความรุ่งเรืองมั่งคั่งให้เขาได้อีก แล้วจะยังจำเป็นต้องรับใช้อีกทำไม