หนิงเฉินถูกขบขันจนหัวเราะออกมา ค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน ขอดาบจากทหารข้างกายสักเล่ม แล้วก้าวเดินทีละก้าวเข้าไปหาชวีหลาง
“เจ้าอยากเข้าวังหรือ? เรื่องนี้ง่ายนิดเดียว ขอให้ข้าโกนเจ้าเสียเถิด เจ้าก็จะได้เข้าวังแล้ว”
“ส่วนเรื่องให้ฮ่องเต้เสวียนยกบัลลังก์ให้เจ้านั้น... คงยากหน่อย ที่ไหนจะเพราะแม้แต่ข้ายังไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้เลย”
เมื่อเห็นหนิงเฉินถือดาบเดินมา ชวีหลางก็สั่นเหยเก
“เจ้าจะทำอะไร!”
หนิงเฉินยิ้มแล้วกล่าวว่า “สนองความปรารถนาของเจ้าไง เจ้าไม่ใช่อยากเข้าวังหรือ? อ๋องแห่งนี้จะลงมือเอง โกนขนให้เจ้าเสียเลย”
ชวีหลางมองดาบที่ฉายแสงเย็นวาบในมือหนิงเฉิน ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
หนิงเฉินหรี่ตาลงเล็กน้อย ยกมือขึ้นแล้วฟันลงไป
ศีรษะกลิ้งร่วง โลหิตพุ่งกระจาย
เขาโยนดาบคืนให้ทหาร แล้วบ่นพึมพำว่า “ฟันผิดแล้วล่ะ ตั้งใจฟันหัวเล็กแต่กลับฟันหัวใหญ่ไปเสีย... ช่างเถิด จะฟันหัวไหนก็ฟันหัวอยู่ดี”
“แก่เฟิง ถือศีรษะของมันไป แล้วบอกพวกกบฏนั่น... เจ้าชายรุ่ยแก่เฒ่าผู้ลวงโลกหนีไปแล้ว ชวีหลางตายแล้ว ให้พวกมันวางอาวุธยอมจำนน ผู้ยอมจำนนไม่ต้องตาย ผู้ต่อต้านฆ่าไม่ยอมให้รอด!”
เฟิ่งฉีเจิ้งพยักหน้า “รับทราบ!”
“แต่เจ้าว่าเจ้าชายรุ่ยแก่เฒ่านั่นจะหนีไปทางไหนล่ะ?”
หนิงเฉินยิ้มอย่างเฉยเมย “เรื่องนี้เดาไม่ยาก พวกเราบุกมาจากทางเหนือ ทางตะวันตกคือแผ่นดินต้าเสวียน มันไม่กล้าไป ทางตะวันออกคือทะเล... มันจึงหนีได้ทางเดียวคือทางใต้”
“ถ้าการคาดเดาข้าไม่ผิด เจ้าชายรุ่ยแก่เฒ่านั่นหนีไปหนานเยว่แล้ว!”
“เรื่องพวกนี้ไว้คิดทีหลัง ตอนนี้ต้องปราบเซียงโจวให้ราบคาบก่อน”
เฟิ่งฉีเจิ้งพยักหน้า แล้วถือศีรษะของชวีหลางม้าเดินดุเดือดจากไป
กองทัพภาคตะวันออกแต่เดิมก็เกรงกลัวหนิงเฉินราวกับเกรงเสือ
เมื่อรู้ว่าเจ้าชายรุ่ยหนีไปแล้ว และชวีหลางก็ตายแล้ว ขวัญกำลังพลแตกกระเจิง ความกล้าต่อต้านหายไปหมดสิ้น... แทบทั้งหมดจึงยอมจำนนกันถ้วนหน้า