ฟ้ามืดครึ้ม แสงจันทร์จับจองหรู่เรี่ยราด
หนิงเฉินก้าวออกจากกองคุ้มกันอูโหย่ว เงยหน้ามองท้องฟ้า แล้วเอ่ยเบา ๆ ว่า “ความสงบก่อนพายุใหญ่จริง ๆ!”
ครืนนนน!!!
ระหว่างทาง เสียงฟ้าร้องดังก้อง สายฟ้าพาดผ่านขอบฟ้าดุจงูเงินยักษ์ ฉาบฉวยส่องสว่างพื้นพิภพแล้วมอดดับวูบ
เม็ดฝนเม็ดโตดุจถั่วเริ่มโปรยปรายลงมา
ยามนี้ใกล้เข้าฤดูหนาวแล้ว ช่วงเวลาที่ควรหิมะโปรยกลับฝนตกไม่ขาดสาย
สายฝนเย็นเยียบซัดเข้ากาย หนิงเฉินสะท้านเสียงสะบัด เร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น
เมื่อกลับถึงเรือน ร่างของหนิงเฉินเปียกปอนไปทั้งตัว!
จื่อซูรีบร้องจัดคนเตรียมน้ำร้อน เกรงว่าหนิงเฉินจะล้มป่วย
หนิงเฉินแช่ตัวอยู่ในอ่างอาบน้ำ ไอน้ำลอยฟุ้งจนเลือนรางแก้มเนียมนั้น
อวี่ตี๋กับจื่อซูค่อย ๆ ช่วยเช็ดกายให้เขาอย่างอ่อนโยน
“หนิงหลงมีเรื่องรำคาญใจหรือเปล่า?”
อวี่ตี๋มีสัมผัสแหลมคม สังเกตได้ทันทีว่าหนิงเฉินอารมณ์ไม่เป็นใจ
หนิงเฉินกุมมือของอวี่ตี๋ไว้ แก้มถูไถไปตามแขนขาวนวลของนาง “ข้ากับองค์เจ้าเก้ากำลังจะได้เป็นคู่สมรสกันแล้ว!”
อวี่ตี๋แข็งค้างชั่วเสี้ยววินาที แล้วจึงยิ้ม “นั่นเป็นเรื่องดีนี่!”
“ช่วงที่พี่จื่อซูเข้าไปดูแลฝ่าบาทในวัง ก็รักใคร่คุ้นเคยกับองค์เจ้าเก้าเป็นอย่างดี บอกว่าทรงเป็นผู้ทรงธรรมะทีเดียว”
จื่อซูถามว่า “กำหนดวันมงคลแล้วหรือยัง?”
หนิงเฉินตอบว่า “ยังเจ้าครับ แต่อยู่ในสิบวันนี้แน่”
อวี่ตี๋กับจื่อซูตกตะลึงพรึงเพริด!
ภายในสิบวันหรือ?
งั้นต้องรีบเตรียมการเสียแล้ว
“หากหนิงหลงไว้วางใจพอ เช้าวันพรุ่งนี้หนูกับพี่จื่อซูจะเริ่มจัดเตรียมทันที”
หนิงเฉินพยักหน้าเบา ๆ “เหนื่อยกับพวกเจ้าแล้ว!”
อวี่ตี๋ยิ้มบาง “ไม่เหนื่อยเลย พี่จื่อซูบอกว่าองค์เจ้าเก้าทรงราบรื่นเป็นราชสำนัก เรื่องแบบนี้เป็นบุญของพวกเราทั้งสองคน”