“ยินดี พวกเรายินดีตามเกณฑ์แม่ทัพหนิง ลบมลทินด้วยคุณูปการ!”
“พวกเรายินดี!”
“พวกเรายินดี!”
ทหารทัพชายแดนตะวันออกกล่าวขึ้นพร้อมกันเสียงก้อง
หนิงเฉินมองพวกเขา “ท่านทั้งหลายล้วนเป็นบุรุษเด็ดเดี่ยวผู้กล้าหาญของต้าเสวียน แต่กลับถูกสกุษามารผู้เฒ่าจิ้นอ๋องหลอกล่อ จนก่อบาปครั้งใหญ่”
“ฮ่องเต้แห่งต้าเสวียน คือปรมาจารย์ผู้เมตตาธรรมแห่งอนันตกาล ท่านทั้งหลายจงไตร่ตรองให้ดี การตามใจสกุษามารผู้เฒ่าจิ้นอ๋องก่อกบฏ การเป็นกบฏนั้นยังมีอนาคตเฟื่องฟูกว่าการเป็นทหารของต้าเสวียนจริงหรือ?”
“เปิ่นหวังเห็นแก่ที่ท่านทั้งหลายหวนกลับใจ จึงประทานโอกาสอีกครั้ง...หากไม่รู้จักประหยัด อย่าหวังว่าเปิ่นหวังจะเมตตา!”
พูดจบ หนิงเฉินหันไปมองซุนเกาหาน “ซุนเกาหาน รับบัญชา!”
“กระหม่อมอยู่!”
“ตามระเบียบเดิม สลายคนเหล่านี้แทรกไว้ในกองทัพของเรา หากหวนกลับใจจริง จงให้รางวัล หากมีใครไม่สุจริต กระหม่อมมีสิทธิ์สำเร็จโทษก่อนแล้วค่อยถวายรายงานภายหลัง”
ซุนเกาหานก้มตัวคำนับ “กระหม่อมรับบัญชา!”
“อู๋เถียจู่!”
“กระหม่อมอยู่!”
หนิงเฉินชี้ไปที่หวงเช่า “พาเขาไปรักษาบาดแผล หากมีใจคิดร้าย จงฟันสังหารเสีย!”
“รับ!”
หนิงเฉินกล่าวเสียงต่ำ “ให้คนบางส่วนกวาดล้างสมรภูมิ ที่เหลือตามเปิ่นหวังเข้าเมือง”
กองทัพมหาศาลมุ่งสู่หลินไห่เฉิงอย่างก้องหาญ
สองข้างถนน ฝูงชนมนุษย์แน่นขนัด เต็มไปด้วยราษฎร
ก่อนเข้าเมือง ทหารได้ประกาศทั่วทั้งเมืองแล้วว่าหนิงเฉินจะนำทัพเข้าเมือง
การกระทำเช่นนี้ ประการแรกเพื่อเปิดทาง
ประการที่สองเพื่อมิให้ราษฎรตกใจกลัว