หนิงเฉินให้ทหารหนิงอานหนึ่งร้อยนาย คุ้มกันหลินเหวินและเมิ่งเจี้ยนไป๋เข้าสุสานหลวง
แต่ตัวเขาเองไม่ได้เข้าไปด้วย
แม้ช่างฝีมือทั้งหลายจะถูกเขาควบคุมไว้หมดแล้ว แต่ก็มิอาจแน่ใจได้ว่าจะไม่มีปลาหลุดแห
ถ้าเขาเข้าไป เมื่อประตูสุสานปิดลง เขาก็มีแต่ตายอยู่ข้างในเท่านั้น
ขอเพียงเขาไม่เข้าไป คนที่เข้าไปกลับจะปลอดภัยแทน
ก่อนเข้าไป หนิงเฉินได้ส่งห่อผ้าหนึ่งให้เมิ่งเจี้ยนไป๋ พร้อมกับกระซิบข้างหูนางไม่กี่คำ
เมื่อเห็นหนิงเฉินไม่ยอมเข้าไป องค์ชายห้ากับมหาเสนาบดีฝ่ายขวาต่างมีแววความผิดหวังวูบผ่านดวงตา
ทั้งสองมีทางสะบั้นหลังเตรียมไว้จริง
ถ้าหนิงเฉินเข้าไป เขาจะให้ก้อนหินประตูสุสานลงมาขังเขาให้ตายอยู่ข้างในตลอดกาล
แต่ไม่เป็นไร เพราะคนที่ตายนั้นคือฮ่องเต้เสวียนกับขันทีใหญ่ฉวนอยู่แล้วจริง
……
ครึ่งชั่วยามผ่านไป หลินเหวินกับเมิ่งเจี้ยนไป๋และพวกก็เดินออกมา
ทั้งสองมีสีหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก
เหล่าขุนนางฝ่ายบุ๋นและฝ่ายบู๊จ้องมองทั้งคู่ไม่วางตา
หนิงเฉินตื่นเต้นจนปลายนิ้วสั่นระริก รีบก้าวเข้าไปถามว่า "ทั้งสองท่าน เป็นอย่างไรบ้าง?"
เมิ่งเจี้ยนไป๋ตื่นเอะใจจนตัวสั่นทั้งกาย "ท่านโหว กระหม่อมตรวจสอบศพของขันทีใหญ่ฉวนแล้ว คนที่ตายไม่ใช่ขันทีใหญ่ฉวน!"
บรรดาผู้คนที่อยู่ ณ ที่นั้นต่างอึ้งงันไปตามๆ กัน ดุจรูปแกะสลักหินไม้
หนิงเฉินดีใจเหลือเกินจนถึงกับเวียนศีรษะวูบไปชั่วขณะ
เขาเดาถูก!
เขาเดิมพันถูก!
แม้ยังไม่ได้ตรวจศพฝ่าบาท
แต่เมื่อคนที่ตายไม่ใช่ขันทีใหญ่ฉวน ฝ่าบาทย่อมยังทรงพระชนม์อยู่เป็นแน่
หนิงเฉินหันไปมององค์ชายห้า ก็อดตะลึงไม่ได้
เห็นทั้งองค์ชายห้าและมหาเสนาบดีฝ่ายขวาต่างมีสีหน้าเหลือเชื่อ ดวงตาแข็งค้างไปทั้งคู่