หนิงเฉินหันศีรษะมองเหล่าขุนนางผู้กล่าวโทษที่ก่อเสียงอึกทึก แววตาเฉียบคมดังประดาดาบ
มือของเขาเผลอเลื่อนไปที่ด้ามดาบ
แม่ทัพเฒ่าเฉินตกใจ รีบคว้าข้อมือหนิงเฉินไว้ ส่ายหน้ารีบกล่าวว่า “อย่าได้ทำการใหญ่!”
ไม่ว่าเหล่านี้จะแอบแฝงเจตนาใด การเสี่ยงชีวิตถวายฎีกาย่อมเป็นหน้าที่ของขุนนางผู้กล่าวโทษ หากเข่นฆ่าขุนนางเหล่านั้นในยามนี้ หนิงเฉินย่อมต้องแบกชื่อเสียงอัปมงคล และยังมอบข้ออ้างให้ผู้อื่นจับผิดอีกด้วย
หนิงเฉินค่อย ๆ คลายมือ กล่าวเสียงเข้มว่า “กองทัพหนิงอานฟังบัญชา ควบคุมช่างฝีมือทั้งปวงให้หมดสิ้น”
หากให้คนเหล่านี้เข้าไปชันสังหาร ช่างฝีมือเหล่านั้นวางศิลาปิดประตูลง เขาย่อมไม่มีวันได้ออกมาอีกตลอดชีวิต
องค์ชายห้าร้องไห้จนตาแดงก่ำ มองไปยังหนิงเฉิน กล่าวว่า “ข้ารู้ว่าเจ้าโศกเศร้ายิ่งนัก แต่การรบกวนการไว้ทุกข์ของฝ่าบาท มิใช่สิ่งที่ข้าราชบุรุษพึงกระทำ”
“หนิงเฉิน เวลาศพถูกเลื่อนออกไปมากนักแล้ว ปล่อยให้ฝ่าบาทได้สงบสุขเถิด”
หนิงเฉินมองเขา กล่าวเสียงเรียบว่า “ทั้งแก่นธรรมและสังคม เจ้าควรไว้ทุกข์ยี่สิบเจ็ดวัน ประมาณคิดแล้วยังไม่ถึงห้าแสนห้าหมื่น... เอ๊ะ ไม่ถึงยี่สิบห้าวันด้วยซ้ำ”
“อีกทั้ง ฝ่าบาทเสด็จสู่สวรรคาลัย เหตุใดจึงไม่เห็นอ๋องสกุลหลวงสักองค์”
องค์ชายห้าใบหน้าแข็งค้าง รีบชี้แจงว่า “ฝ่าบาทเสด็จสวรรคาลัยโดยกะทันหัน เหตุการณ์เกิดขึ้นเร่งด่วน ไม่ทันได้บอกแด่พระปิตุลาทั้งหลาย... เราโศกเศร้าจนหมดสติ พอหวนคิดได้ก็สายเกินแก้แล้ว”
หนิงเฉินเหลือบตาแคบลง “คำว่า เจิ้น ของเจ้าเอ่ยได้ทานเพลินเช่นนั้น คนไม่รู้ย่อมคิดว่าเจ้าฝึกปากไว้นับครั้งไม่ถ้วน”
มหาเสนาบดีฝ่ายขวาโกรธกรุด “หนิงเฉิน เจ้ามีท่าทีเช่นนี้เองรึ! แม้ฝ่าบาทยังมิได้จัดพิธีราชาภิเษกอย่างเป็นทางการ แต่ได้เถลิงราชสมบัติ ณ หน้าศพแล้ว เรียกตนเองว่า เจิ้น มีความผิดประการใด”