แผลตามร่างของหนิงเฉินเล็กใหญ่รวมกันมีสิบกว่าแห่ง ทหารหมอจึงต้องใช้เวลาไม่น้อยในการรักษา
"หญิงผู้นี้ตันไทชิงเยว่ ไม่ใช่ฝีมือธรรมดาเลย!"
หนิงเฉินมองแผลบนตัวเอง อดบ่นพึมพำไม่ได้
เขาอยากจับตัวตันไทชิงเยว่มาเป็นพลัง ตั้งแต่เขาบำเพ็ญลมปราณนั้นได้ ก็ไม่เคยก้าวหน้าขึ้นอีกเลย
ลมปราณที่ตันไทชิงเยว่บำเพ็ญได้นั้น กลับปลดปล่อยออกนอกร่างได้เสียด้วย... หนิงเฉินอยากถามนางว่าฝึกกันอย่างไร?
พันอวี่เฉิงกล่าวว่า "ต่อจากนี้ยังต้องระวังตัวให้ดี ครั้งนี้ตันไทชิงเยว่เสียเปรียบไปไม่น้อย นางย่อมไม่ยอมเสียมิได้"
หนิงเฉินยิ้ม ตันไทชิงเยว่ย่อมเก่งกาจ แต่เขาไม่เกรงกลัว
แม้จะเป็นยอดแห่งวิชายุทธ์ก็เถอะ นางก็ยังเป็นเพียงมนุษย์ ขอแค่เป็นสิ่งมีชีวิต ต่อหน้าปืนไฟปืนใหญ่ก็ต้องก้มหัว
เมื่อพันผ้าพันแผลเสร็จ หนิงเฉินจึงกล่าวว่า "แก่พัน ลำบากมาทั้งวัน เจ้าก็ไปพักผ่อนเถิด"
ทั้งคืนเงียบสงัด
รุ่งเช้าวันถัดมา
หนิงเฉินตื่นขึ้นแล้วรับประทานอาหารเล็กน้อย
เขาถามเฟิ่งฉีเจิ้งว่า "ทางฝ่ายเหลยอานมีข่าวส่งกลับมาหรือไม่?"
เฟิ่งฉีเจิ้งส่ายหน้า "ไม่มี!"
หนิงเฉินใคร่ครวญชั่วครู่ จึงกล่าวว่า "เจ้าไปเรียกหยวนหลงมาพบเรา"
เฟิ่งฉีเจิ้งรับอาสาไป
รออยู่ชั่วครู่ หยวนหลงก็มาถึง
"กระหม่อมคารวะท่านอ๋อง!"
หนิงเฉินกล่าวว่า "หยวนหลง เจ้าจงนำทหารหนิงอานห้าพันนายไปบรรจบกับเหลยอาน... พวกเจ้านำกำลังไปทางเบื้องบน ต้องรับประกันว่าเมื่อกองทัพใหญ่ผ่านหุบเขากับดักมังกร จะไม่มีหินกลิ้งไม้กลิ้งลงมาทุบเสียเป็นอันขาด"
หยวนหลงโค้งกายประสานมือ "กระหม่อมรับทราบ!"