หนิงเฉินจ้องมองตันไทชิงเยว่ด้วยแววตาเต็มไปด้วยความระแวง
แม้สตรีผู้นี้จะบาดเจ็บ แต่ก็ยังน่าสะพรึงไม่เปลี่ยน
"สาบเลือดไปแล้วทั้งคน ยังไม่คิดจะถอดผ้าคลุมหน้าออกหรือ"
ตันไทชิงเยว่เอ่ยเบา ๆ ว่า "คนที่กำลังจะตาย จะไปมีอารมณ์สนใจเรื่องเหล่านี้ได้อย่างไร"
"เจ้ามั่นใจขนาดนั้นเชียวหรือว่าจะสังหารข้าได้"
ตันไทชิงเยว่มิได้ตอบด้วยถ้อยคำ หากใช้การกระทำแสดงออกแทน
นางพุ่งเข้าหาหนิงเฉินราวสายฟ้าแลบ
หนิงเฉินฝืนทุกข์ทรมานจากแผลดาบน้อยใหญ่กายสังหาร สะบัดเหล็กเกลียวจิ้มออกไปอย่างรวดเร็ว
ตันไทชิงเยว่ฟาดฝ่ามือเดียวลงบนเหล็กเกลียว สะเทือนให้มันเบี่ยงเบนออกจากแนวโดยตรง แล้วกลับเข้าประชิดตัวหนิงเฉิน ฝ่ามือหนึ่งทุ่มตรงยับเขาที่อก
หนิงเฉินใช้หมัดต้านทาน
ปัง!!!
หมัดกับฝ่ามือประจันกัน
หนิงเฉินรู้สึกถึงพลังอันเดือดดาลถ่ายทอดมาจากอุ้งมือของตันไทชิงเยว่
ร่างของเขาถูกทุ่มกระเด็นไปราวว่าวขาดสาย ล้มฟาดลงพื้นห่างออกไปหลายเมตร แล้วสำลักเลือดพุ่งออกมาเป็นหยดใหญ่
บัดซบ!!!
พลังลมปราณในร่างสตรีผู้นี้กลับปลดปล่อยออกมานอกตัวได้
หนิงเฉินรู้สึกเหมือนแขนข้างหนึ่งขาดขาด เนื้อโคนชี้ฝ่ามือแตกซับ เจ็บจนหน้าผากชุ่มเหงื่อ
ประมาทไปแล้ว!
ตันไทชิงเยว่ไร้ดาบกลับดูน่าสะพรึงยิ่งกว่าเดิม
หนิงเฉินไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว ล้วงระเบิดมือออกมาหนึ่งลูกแล้วขว้างทิ้งไป
แต่ก่อนระเบิดมือจะตกถึงพื้น ตันไทชิงเยว่ก็เหวี่ยงมันกระเด็นไปด้วยเท้าเสียก่อน
ทว่าหนิงเฉินกลับลุกขึ้นแล้ววิ่งหนีสุดชีวิต หายไปจากสายตา!
สู้กันไม่ไหวจริง ๆ
ในสามสิบหกแผน หนีคือยอดเยี่ยม!
เมื่อเห็นหนิงเฉินถูกฝ่ามือของตันไทชิงเยว่ทุ่มกระเด็น พันอวี่เฉิงและเหลยอานจึงนำคนรุดมาถึง