หนิงเฉินยกทัพกลับ และออกคำสั่งถอนกำลัง!
เฟิ่งฉีเจิ้งถามอย่างสงสัยว่า "ทำแหงถอยเลยล่ะ? นางมีแค่คนเดียว พวกเราคนเยอะขนาดนี้ บุกขึ้นไปฟันจนตายก็ได้... หรือไม่ก็จับเป็นเอาไว้ ให้หนิงเฉินอุ่นเตียงก็ยังได้"
ทุกคนต้องหน้าตึงกันทั้งแถว
หนิงเฉินมองเขาด้วยความหัวเสีย "เจ้ารู้หรือไม่ว่าในหีบที่นางยืนอยู่นั้นมีอะไรอยู่ข้างใน?"
"อะไร?"
"ผงเซียน!"
คนอื่นยังไม่ทันรู้สึกอะไร... แต่พันอวี่เฉิงกับเฟิ่งฉีเจิ้งกลับเปลี่ยนสีหน้าทันที
ทั้งสองเคยผ่านเรื่องคดีผงเซียนมาแล้ว และเคยเห็นจบสับของผู้ที่ได้รับพิษผงเซียนเป็นอย่างดี
ของสิ่งนี้ทำให้คนกลายเป็นทั้งคนไม่ใช่คน ผีไม่ใช่ผี และท้ายที่สุดก็ต้องตายโดยไม่มีทางรอด
เฟิ่งฉีเจิ้งสั่นคอ "ซี้... หญิงร้ายกาจจริง ๆ!"
กองทัพเริ่มเดินทางกลับตามเส้นทางเดิม
พันอวี่เฉิงเอียงหน้าถาม "หรือเราจะถอยแบบนี้จริง ๆ?"
"เป็นไปได้ที่ไหน?" หนิงเฉินหัวเราะเยาะ "ถ้าให้หญิงสาวคนเดียวขวางทางไว้ได้ แพร่งพรายออกไปแล้วคนอื่นต้องหัวเราะจนหน้าแตกสิ้นดี?"
พันอวี่เฉิงไม่ถามอีก เขารู้ว่าหนิงเฉินต้องมีแผนการแล้วเป็นแน่
กองทัพถอยออกไปสิบกว่าลี้
หนิงเฉินจึงสั่งให้กองทัพหยุดพัก
ระยะไกลขนาดนี้ ควันไม่อาจล่องลอยมาถึงได้
หนิงเฉินหันไปมองเยว่ฉงหยุน แล้วกล่าวว่า "เคลื่อนปืนใหญ่ห้ากระบอก คัดทหารหนิงอานสองร้อยนาย"
"รับทราบ!"
หนิงเฉินให้เตรียมผ้าและน้ำไว้ อีกไม่ช้าจะได้ใช้
เขาหันไปมองฉียวนจง "ท่านพี่ชี้ยวน ครั้นแล้วกระหม่อมจะนำพลไปเปิดทางข้างหน้า ถ้าได้ยินเสียงปืนใหญ่อย่าเพิ่งคะนอง จงนิ่งไว้... จำไว้ สองชั่วยามแล้ว จงยกทัพมาสมทบกับกระหม่อม"