หนิงเฉินขมิบตาจ้องมองไปยังไฉเจียอวี้บนกำแพงเมือง แล้วเอ่ยทีละคำว่า “ท่านแม่ทัพไช ข้าไม่อยากเห็นเหล่าทหารแดนเหนือต้องบาดเจ็บล้มตาย แต่เจ้ากลับทอดทิ้งชีวิตพวกเขาเสียเฉย ๆ อย่าโทษข้าเป็น!
เหล่าทหารบนกำแพงฟังดูนะ พวกเจ้าล้วนเป็นบุรุษหาญกล้าแห่งต้าเสวียน ข้าไม่อยากต้องลงมือรบกับพวกเจ้า...แต่ท่านแม่ทัพไชหัวดื้อไม่ฟังเหตุผล เพื่อแผ่นดินและราษฎรของต้าเสวียน ข้าจำต้องบุกเมืองเสียแล้ว
พวกเจ้าจดจำไว้ หากข้าเข้าเมืองได้ ผู้ที่ทิ้งอาวุธและยอมจำนนจะไม่ถูกฆ่า ผู้ที่ต่อต้านให้ประหารทิ้งเสียทุกคน...คืนนี้ ข้าจะนำทัพบุกเมือง!”
พูดจบ หนิงเฉินก็พาไทเฮาตายฉายเหยี่ยวบังคับม้าจากไป
เหล่าทหารบนกำแพงมองหน้ากันสลดสั่น ต่างไม่มีใครอยากรบกับหนิงเฉินเลย
หนิงเฉินไม่เคยพ่ายแพ้ ทหารหนิงอานภายใต้บังคับบัญชาของเขามีกำลังรบสยดสยอง บนสมรภูมิชิงไปไม่มีผู้ใดต้านทานไหว
เทียบกับต้าเสวียนยุคก่อน ตราบที่หนิงเฉินยังอยู่ เหล่าเสี้ยวมารร้ายกาจนักหนไหนกล้าล่วงล้ำแผ่นดินต้าเสวียนแม้แต่ตารางนิ้ว?
แต่บัดนี้ แคว้นข้างเคียงต่างลุกขึ้นท้าทายต้าเสวียน โดยหนานเยว่ยึดครองสองจวิ้นของต้าเสวียนพร้อมทั้งแนวเฉลียงร้อยลี้ไปเสียแล้ว
ข่งเหอมองไปยังไฉเจียอวี้ “ท่านแม่ทัพ เหล่าเหล่าทหารเมื่อเผชิญหน้าหนิงเฉินก็วิตกเกรงอยู่แล้ว คำพูดของหนิงเฉินเมื่อครู่ยังทำให้จิตใจทัพเริ่มสั่นคลอน...ท่านต้องเอ่ยวางใจพวกเขาเสียหน่อย!”
ที่ข่งเหอกล่าวมาไม่ผิด ทหารทั้งปวงต่างมีแผนในใจของตนเองแล้ว
ไฉเจียอวี้ครุ่นคิดสักครู่ จากนั้นพยักหน้าเบา ๆ แล้วตะโกนว่า “เหล่าเหล่าทหารอย่าได้เชื่อถ้อยคำลวงหลอกของหนิงเฉิน เราคือทหารแห่งต้าเสวียน ต้องจงรักภักดีต่อองค์จักรพรรดิและรักแผ่นดิน...หนิงเฉินเป็นผู้ก่อสงครามขึ้นเอง ประสงค์จะแย่งชิงบัลลังก์ เราย่อมไม่มีวันปล่อยให้เขาสมปรารถนา