ฮ่องเต้เสวียนจ้องมองหนิงเฉิน แล้วเอ่ยเสียงเย็นชา “หนิงเฉิน เจ้ารู้หรือไม่ว่าตนกระทำผิดอันใด”
หนิงเฉินยิ้มมุมปากเล็กน้อย “ข้านี่มีความผิดแต่อย่างใด”
ฮ่องเต้เสวียนโกรธกริ้ว “ผู้ลอบวางยาพิษองค์ชายตวน ย่อมเป็นจื่อซูผู้อยู่เคียงข้างเจ้า”
เหล่าขุนนางเกิดความปั่นป่วน ต่างตกตะลึงเหลือคณา
หนิงเฉินสีหน้านิ่งเฉย เอ่ยเสียงเรียบว่า “จื่อซูจะลอบวางยาพิษองค์ชายตวนไปเพราะเหตุใด”
ฮ่องเต้เสวียนหัวเราะเยาะ “หนิงเฉิน ดูท่าเจ้าจะไม่เห็นโลงศพไม่ยอมหลั่งน้ำตากระมัง จื่อซูลอบวางยาพิษองค์ชายตวน มีเหตุผลสองประการ”
“ประการแรก อาจารย์ของจื่อซู คือเทพแพทย์ชางหลู่ ถึงแก่กรรมด้วยมือขององค์ชายตวน”
“ประการที่สอง ครอบครัวของจื่อซูล่มสลายสูญสิ้น และผู้อยู่เบื้องหลังมหันต์ครั้งนั้นก็คือองค์ชายตวน”
“ทั้งสองประการนี้ เพียงพอที่จื่อซูจะลอบวางยาพิษองค์ชายตวนหรือไม่”
หนิงเฉินหัวเราะเยาะหนึ่งครั้ง “ฟังดูสมเหตุสมผลดี แต่หลักฐานเล่า”
“ดี เจ้าอยากได้หลักฐาน เจิ้นจะให้เจ้า...นำตัวเฉินเจ้าหานเข้าเฝ้า”
เมื่อขันทีประกาศเรียกต่อเนื่องกันหลายวาระ
ชั่วอึดใจ ผู้ที่ควรอยู่ในคุกอย่างเฉินเจ้าหานพาผู้คนหลายคนก้าวขึ้นสู่ท้องพระโรง
“กระหม่อม เฉินเจ้าหาน ผู้แต่งชุดสีม่วงแห่งกองตรวจการ กราบถวายพระพรฝ่าบาท!”
“สามัญชนกราบถวายพระพรฝ่าบาท!”
ทั้งหลายคารวะพร้อมกัน
ฮ่องเต้เสวียนตรัสว่า “เฉินเจ้าหาน ลุกขึ้นพูดได้...จงเล่าสิ่งที่เจ้าสืบได้ให้เหล่าราชบัณฑิตทั้งสองฝ่ายฝ่ายทหารฟัง”
“กระหม่อม รับพระบรมราชโองการ!”
เฉินเจ้าหานลุกขึ้นยืน มองหนิงเฉินด้วยรอยยิ้มแสนเจ้าเล่ห์
แล้วเอ่ยเสียงดัง “ท่านเจ้าคุณทั้งหลาย ฝ่าบาททรงพระปรีชายิ่ง ทรงตระหนักมาแต่แรกว่าการจากไปขององค์ชายตวนมีความแปลกประหลาด จึงทรงมีพระบรมราชโองการให้ข้าพเจ้าสืบสวนอย่างลับ”