แสงคมดาบเฉียดพรวดขึ้นในชั่วขณะ!
เฉินเจ้าหานกุมลำคองเดินถอยหลังอย่างสะท้าน สีเลือดชาดไหลซึมออกมาตามซอกนิ้ว
เขาจ้องมองหนิงเฉินด้วยความไม่อาจเชื่อสายตา ราวกับไม่เคยคิดว่าหนิงเฉินจะกล้าปลงชีวิตเขาระหว่างท้องพระโรง
เพี๊ยะ!
เฉินเจ้าหานล้มลงหงายหลัง สั่นเกร็งอยู่ครู่ใหญ่ก็เงียบสนิทไป
เหล่าราชบัณฑิตทั้งสองฝ่ายฝ่ายทหารต่างหน้าถอดสี
ฮ่องเต้เสวียนพระพักตร์เป็นพระเนตรดำสนิท พระนาพรั่งพังอย่างร้ายกาจ
หนิงเฉินเขย่าเลือดบนใบดาบทิ้ง น้ำเสียงทุ้มลึก “ตัวตลกกระโดดแจ้นอย่างเจ้า จำต้องบีบให้อ๋องข้าลงมือสังหาร...ช่างต่ำต้อยนัก!”
“ปกป้องฝ่าบาท! ใครก็ได้ มาปกป้องฝ่าบาท....”
ฮ่องเต้เสวียนตรัสเสียงดังลั่น
เนี่ยเหลียงนำทหารพุ่งเข้าสู่พระราชวังหลวงมณีจินหลวง
เมื่อเห็นศพเฉินเจ้าหาน ใบหน้าเปลี่ยนสีอย่างรุนแรง...พอเหลือบเห็นดาบในมือหนิงเฉิน ทั้งร่างก็แข็งค้างไปทั้งตัว!
ฮ่องเต้เสวียนทรงชี้หนิงเฉินตรัสเสียงลั่น “เนี่ยเหลียง จับคนบ้าคลั่งผู้นี้ให้เรา...มันถ้าหากขัดขืน ให้ปลงชีวิตมันซะ ไม่ต้องไยดี!”
เนี่ยเหลียงมองหนิงเฉินด้วยใบหน้าเต็มไปด้วยความลำบากใจ
หนิงเฉินเคยมีพระคุณต่อเขา
ฝ่าบาทก็ทรงโปรดปรานหนิงเฉินยิ่งนัก กลับกลายเป็นเช่นนี้ได้อย่างไร?
ฮ่องเต้เสวียนตรัสโกรธเกรี้ยว “เนี่ยเหลียง เจ้ายังเลิกตะลึงเมื่อไร? เจ้าคิดจะขัดพระบรมราชโองการหรือ?”
เนี่ยเหลียงมองหนิงเฉิน นิ้วที่กำด้ามดาบขาวซีดไปทั้งหมาย แต่ก็มิได้ชักดาบออกมาเสียที
หนิงเฉินยิ้มเย็น หันกลับไปมองฮ่องเต้เสวียนบนบัลลังก์มังกร “บัลลังก์มังกรนั่นนั่งสบายดีกระมัง? คนที่คอยจ้องคำนึงถึงบัลลังก์ใบนี้ก็มิได้น้อย แต่ผู้ที่มีสิทธิแท้จริงที่จะเหยียบขึ้นไปนั่ง เจ้าเป็นคนแรก พูดตามตรง...ข้ายังยกย่องเจ้าอยู่ไม่น้อย!”
ฮ่องเต้เสวียนตรัสร้องลั่น “เนี่ยเหลียง ยังไม่จับมันลงให้เราเร็ว...พวกเจ้า ใครสังหารหนิงเฉินได้ เราจะเลี้ยงดูให้เบ่งบาน!”