ห้าวันต่อมา พระนครหนานเยว่ก็ไม่มีคนจนอีกแล้ว เพราะทุกคนล้วนยากจนเหมือนกันหมด
หนิงเฉินปฏิบัติต่อทุกคนอย่างเท่าเทียม ไม่ว่าจะเป็นขุนนางผู้ร่ำรวยหรือสามัญชน ล้วนเหลือไว้ให้เพียงผ้าผืนเดียวปกปิดกาย
ที่นี่คือพระนครหนานเยว่ สถานที่รวมศูนย์อำนาจและทรัพย์สมบัติของแคว้น
ท้ายที่สุด เสบียงที่กวาดมาได้มีเกือบสามล้านสือ
ทองคำ เงิน สมบัติล้ำค่า ของโบราณ ภาพเขียนอักษร และตำราคัมภีร์หายาก ล้วนบรรทุกเต็มรถม้ากว่าร้อยคัน
นอกจากนี้ยังมีโลหะอีกหลายชนิด เช่น เหล็กและทองแดงชั้นดี บรรทุกได้อีกสามสิบกว่าคัน
รถม้าทั้งหมดในราชธานีถูกกวาดมาใช้ จึงพอเพียงอย่างฉิวเฉียด
หนิงเฉินถามไถ่แล้วจึงพบว่ายังมีรถม้าว่างอยู่
รถม้าจะปล่อยให้ว่างเปล่ากลับไปได้อย่างไร... ดังนั้นเครื่องเรือนที่ทำจากไม้ล้ำค่าจึงถูกห่อบรรทุกกลับไปทั้งหมด เช่น บัลลังก์มังกรของจักรพรรดิ แม้บัลลังก์มังกรในพระตำหนักเซิ่งเทียนจะถูกเขาทำลายไปแล้ว แต่ที่อื่นยังมีอยู่ รวมถึงบัลลังก์หงส์ของฮองเฮา ก็ถูกบรรทุกกลับไปทั้งหมด
หนิงเฉินขี่เตียวซัว ม้าตัวโปรด พลางเล่นไข่มุกตะวันออกสองเม็ดในมือ
ไข่มุกตะวันออกแต่ละเม็ดมีขนาดเท่าลูกปิงปอง พบเห็นได้ยากยิ่ง
ของเหล่านี้ล้วนกวาดมาจากพระราชวังหนานเยว่ มีอยู่เต็มกล่องใหญ่ หนิงเฉินหยิบมาสองเม็ดถือเล่น
เขามองเหล่าทหารกำลังบรรจุทองคำเงินและสมบัติล้ำค่าขึ้นรถด้วยรอยยิ้มสดใส
หนิงเฉินอดหัวเราะออกมาไม่ได้ แล้วหันไปถามเฟิ่งฉีเจิ้งว่า “เจ้าว่าถ้าคังหลัวรู้ว่าบ้านถูกขโมย จะมีปฏิกิริยาเช่นไร?”
เฟิ่งฉีเจิ้งหัวเราะคิกคัก “ต้องโกรธจนระเบิดคาที่เป็นแน่ อย่างน้อยก็ต้องกระอักเลือดสามลิตร”