หนิงเฉินกลอกตาใส่เฟิ่งฉีเจิ้ง ก่อนลุกขึ้นยืนเอ่ยว่า “ไปกันเถอะ ข้าจะพาเจ้าไปดูสาวงาม”
เฟิ่งฉีเจิ้ง “...”
หนิงเฉินพานางไปยังเรือนข้างเคียง
เซียวเยี้ยนซีกับคังเป่าเป่าพักอยู่ที่นี่ชั่วคราว
เมื่อเห็นหนิงเฉินเดินเข้ามา เซียวเยี้ยนซีก็ยิ้มบาง ๆ พลางก้าวเข้ามาต้อนรับ
คังเป่าเป่าเหลือบมองหนิงเฉิน แววตาไม่เป็นมิตร
หนิงเฉินไม่สนใจนาง สายตาเพียงอย่างเดียวฆ่าคนไม่ได้
เขาถามเซียวเยี้ยนซีว่า “หญิงผู้นี้ยอมแล้วหรือยัง?”
เซียวเยี้ยนซีส่ายหน้า “นางยอมมอบตำรับยาเพียวเหมี่ยวเท่านั้น...ส่วนตำรับอีกสองอย่าง นางต้องเก็บไว้รักษาชีวิต
แต่หากท่านยอมปล่อยนางไป นางก็อาจพิจารณามอบตำรับทั้งหมดให้”
หนิงเฉินเลื่อนสายตาไปยังคังเป่าเป่า เอ่ยอย่างเฉยเมยว่า “เจ้าไปได้แล้ว”
คังเป่าเป่าชะงัก มองหนิงเฉินอย่างไม่เข้าใจ
หนิงเฉินกล่าวว่า “เจ้าไม่ได้บอกหรือว่า ขอเพียงเปิ่นหวังปล่อยเจ้าไป เจ้าก็จะยอมมอบตำรับสามมนต์ยา?
ตอนนี้เจ้าไปได้แล้ว”
คังเป่าเป่ามองเขาอย่างเหลือเชื่อ “ท่านจะปล่อยข้าน้อยไปจริงหรือ?”
หนิงเฉินพยักหน้า
คังเป่าเป่าพลันหัวเราะเย็นชา “ท่านคิดว่าข้าน้อยโง่หรือ? มอบตำรับยาไปแล้ว ท่านยังจะปล่อยข้าน้อยไปได้อย่างไร?”
หนิงเฉินกล่าวเรียบ ๆ ว่า “ดูท่าเจ้ายังไม่รู้จักเปิ่นหวังดี คำพูดของเปิ่นหวังหนักแน่นดุจทองพันชั่ง พูดประโยคหนึ่ง เทียมเสียอาถรรพ์พันปี เปิ่นหวังไม่คิดหลอกเจ้า
มอบตำรับสามมนต์ยามาแล้ว เจ้าก็ออกไปได้อย่างผ่าเผย...หากไม่อยากเดิน เปิ่นหวังจะให้คนอุ้มเจ้าออกไปก็ได้”
คังเป่าเป่าไม่เพียงไม่เชื่อ กลับยังมองเขาด้วยสีหน้าเหยียดหยาม “พวกชาวต้าเสวียนเจ้าเล่ห์ที่สุด โดยเฉพาะท่าน