“พ่ะย่ะค่ะ!” หยวนหลงก้มกายรับคำสั่ง จากนั้นชี้ไปทางคังเสี้ยว แล้วสั่งทหารทัพหนิงอานว่า “พาตัวเขาไป!”
หยวนหลงพาคังเสี้ยวมาถึงนอกจวน พลันหยุดฝีเท้าลง
ยุนเหนียงคุกเข่าอยู่ตรงหน้าประตูจวน
เมื่อเห็นคังเสี้ยว แววตาของนางก็เต็มไปด้วยความเคียดแค้น
จากนั้นนางก็หันไปมองหยวนหลง แล้วกล่าวว่า “ใต้เท้าท่านนี้ หญิงสามัญชนผู้นี้ต้องการเข้าพบท่านอ๋อง ท่านเคยรับปากข้าว่าจะให้ข้าสังหารคนชั่วผู้นี้ด้วยมือของตนเอง”
หยวนหลงกล่าวเสียงขรึมว่า “เปิ่นกวนมิได้รับคำสั่งเช่นนั้น แต่เขาจะถูกลงแล่เนื้อต่อหน้าทหารทั้งกองทัพ”
ยุนเหนียงส่ายหน้า “ไม่ได้ เขาทำลูกชายข้าตาย ข้าต้องสังหารเขาด้วยมือของข้าเอง...นี่เป็นสิ่งที่ท่านอ๋องรับปากข้าไว้”
คังเสี้ยวจ้องยุนเหนียงเขม็ง “นางแพศยาชั่วช้า...หากไม่ใช่เพราะเจ้า ข้าคงไม่ถูกจับ...”
ยุนเหนียงจ้องเขาด้วยแววตาเคียดแค้น ก่อนยิ้มเหี้ยมเกรียม “คังเสี้ยว ข้าบอกเจ้าไว้นานแล้วว่าเจ้าจะต้องตายอย่างอนาถ”
กล่าวจบ นางก็หันไปมองหยวนหลง “ใต้เท้าท่านนี้ ข้ารู้ว่าท่านทำตามคำสั่ง ข้าไม่ทำให้ท่านลำบาก...ให้ข้าพูดกับเขาสักคำได้หรือไม่”
หยวนหลงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้าเบา ๆ
ยุนเหนียงลุกขึ้น เดินไปตรงหน้าคังเสี้ยว จ้องเขาเขม็ง แล้วเอ่ยทีละคำว่า “สิ่งที่ข้าเสียใจที่สุดในชีวิต คือการได้รู้จักสัตว์เดรัจฉานอย่างเจ้า เจ้าทำลายชีวิตข้าทั้งชีวิต ข้าเคยสาบานไว้ และรับปากลูกแล้วว่าจะสังหารสัตว์เดรัจฉานอย่างเจ้าด้วยมือของข้าเอง เพราะฉะนั้น...ตายเสียเถอะ!”
ยุนเหนียงชักปลากริยันออกจากแขนเสื้ออย่างกะทันหัน แล้วแทงเข้าที่ท้องของคังเสี้ยวอย่างแรง