หนิงเฉินตบบ่าเฟิ่งฉีเจิ้ง “เก่าเฝิง คราวนี้เจ้ามีความชอบเป็นอันดับหนึ่ง บุญความชอบนี้ข้าจะจดไว้ให้ก่อน
เจ้าไปส่งคนแจ้งหยวนหลง เหลยอาน และคนอื่น ๆ ให้มาพบข้าในคืนนี้”
เฟิ่งฉีเจิ้งพยักหน้า “ได้!” ว่าแล้วก็ลุกขึ้น ตบฝุ่นที่ก้นแล้วเดินจากไป
หนิงเฉินกระตุกมุมปาก ฝุ่นฟุ้งมาโดนหน้าเขาเสียแล้ว
.......
คืนนั้น หยวนหลงกับคนอื่น ๆ มาพบหนิงเฉิน
ทุกคนยืนอยู่ มีเพียงหนิงเฉินกับหยวนหลงที่นั่ง
หยวนหลงถูกตีด้วยไม้ลงทัณฑ์สามสิบที หนิงเฉินเห็นเขาเดินกะเผลก จึงให้เขานั่งคุย
หยวนหลงทำหน้ากระหยิ่มยิ้มย่อง
หนิงเฉินถลึงตามองเขา ถูกตีด้วยไม้ลงทัณฑ์สามสิบทีแล้วยังเดินไปทั่วได้ ไม้ลงทัณฑ์สามสิบทีนี้คงออมมือให้ไม่น้อย...แต่ก็แสดงให้เห็นว่านักรบหยาบกระด้างนั้นอึดถึกทนจริง ๆ
“หยวนหลง คังเสี้ยวเป็นอย่างไรบ้าง”
หยวนหลงรีบตอบ “ตายแล้ว!”
หนิงเฉิน “......ตายเร็วเกินไปแล้ว ช่างถูกมันนัก”
หยวนหลงกล่าว “กราบทูลอ๋อง ดาบของยุนเหนียงแม้ไม่แทงถูกจุดสำคัญ แต่ก็ทำให้เสียเลือดไปมาก...หลังมาถึงค่ายทหาร ถูกเฉือนเพียงร้อยกว่าที ก็สิ้นใจตายแล้ว”
หนิงเฉินอืมรับคำ แล้วโบกมือกล่าว “พูดเรื่องสำคัญกันเถอะ...เก่าเฝิงสอบสวนจางเทียนหลุนแล้ว ยืนยันที่ซ่อนของกองทัพโชวะสามหมื่นนายได้แล้ว
นอกจากนี้ยังพบเรือรบห้าสิบลำที่จางเทียนหลุนซ่อนไว้ด้วย
หยวนหลงบาดเจ็บอยู่ คราวนี้คงต้องให้เหลยอานกับเยว่ฉงหยุนลำบากสักเที่ยว...นำทัพหนิงอานไป พร้อมกับปืนใหญ่ ใช้เรือรบห้าสิบลำนั้น ข้าจะกลืนกองทัพโชวะสามหมื่นนายให้สิ้นซาก”