ฮ่องเต้เสวียนพยักเพียงเบา
“อีกไม่กี่วีราชพิธีวันคล้ายวันประสูติของเจ้าจักมาถึง ปีนี้เจ้าไม่มีประสงค์จะจัดใหญ่โต จัดเพียงงานเลี้ยงครอบครัวเท่านั้น ถึงยามนั้นเจ้าจงมาร่วมงานด้วย”
“เมื่อเจ้าฉลองพระชนมพรรษาเสร็จ เจ้าจงสมรสกับหวยอานทันที... เมื่อสมรสแล้ว จงเดินทางไปแคว้นอู่”
หนิงเฉินก้มศีรษะ “กระหม่อมรับพระบรมราชโองการ!”
ฮ่องเต้เสวียนหันพระพักตร์ไปมองขันทีใหญ่ฉวน “นำของนั้นมาถวายให้หนิงเฉิน”
“เพคะ!”
ขันทีใหญ่ฉวนนำโถงขนาดเล็กมาวางไว้ต่อหน้าหนิงเฉิน
หนิงเฉินถามอย่างอยากรู้อยากเห็น “ฝ่าบาท ของนี้ใช้ทำสิ่งใด”
ฮ่องเต้เสวียนตรัสว่า “ยาทามุกไขมันงู ช่วยให้ผิวกายขาวผ่อง... วังหลวงหญิงใช้กันทั่ว ได้ผลยอดเยี่ยม!”
“ก่อนบรรทมยามค่ำ ให้ทาลงบนพักตร์ เช้าตรู่ตื่นขึ้นล้างออกก็พอ”
นี่มัน... ครีมแต้มทากลางคืนงั้นรึ?
“ขอพระราชทานพระคุณฝ่าบาท!”
“ถ้าฝ่าบาทไม่มีพระราชโองการอื่น กระหม่อมขอลากลับ!”
ฮ่องเต้เสวียนพระพักตร์พยักหนึ่ง “จงไปเถิด!”
“กระหม่อมขอลา!”
ออกจากพระตำหนักปลูกจิต สายลมหนาวพัดกระหน่ำ หนิงเฉินขนลุกซู่
ฟ้าหม่นหมองหนักหนา
อากาศช่างเลวร้าย ใกล้จะเข้าฤดูหนาวแล้ว ยังตกฝนกันทุกวี
......
กาลเวลาล่วงผ่าน วันฉลองพระชนมพรรษาของฮ่องเต้เสวียนย่อมมาถึง
ปีนี้ฮ่องเต้เสวียนมิได้จัดใหญ่โต จัดเพียงงานเลี้ยงครอบครัวเท่านั้น
เจ้าเมืองผู้ครองอาณาเขตทั้งหลายก็มิได้รับพระราชทานอนุญาตให้เดินทางกลับ
ที่เรียกว่างานเลี้ยงครอบครัว มิได้หมายความว่ามีแต่สายเลือดราชวงศ์
ขุนนางในราชสำนักล้วนอยู่ในรายชื่อผู้เข้าร่วมงานเลี้ยง
แน่นอน ผู้มียศต่ำกว่าชั้นที่สองย่อมไม่มีสิทธิ์เช่นนั้น ยึดหลักเพียงของขวัญถึงตัวบุคคลไม่ถึง
ของขวัญส่งได้ แต่ข้าวมื้อราชสำนักย่อมไม่มีส่วนของผู้นั้น