หนิงเฉินหรี่ตามองนางพระเต๋อกุ้ยเฟย ถ้าไม่ใช่หญิงรับใช้เบื้องหลังฝ่าบาท เขาตบหนึ่งมือไปแล้ว
แต่จนบัดนี้เขาก็ยังไม่เข้าใจ นางพระเต๋อกุ้ยเฟยนี่กำลังเล็งมาที่เขา หรือเล็งมาที่พระนางเจินเฟยกับธิดากันแน่
"ฝ่าบาทเสด็จแล้ว!"
ขณะที่หนิงเฉินกำลังครุ่นคิด เสียงแหลมเล็ดของขันทีใหญ่ฉวนก็ดังขึ้น
ทุกคนที่อยู่ ณ ที่นั้นรีบคุกเข่าลงถวายคารวะ
ฮ่องเต้เสวียนก้าวย่างอย่างสง่างามเข้าสู่โถงใหญ่ ข้างหลังมีขันทีใหญ่ฉวนกับองค์รัชทายาทตามเสด็จ
"กระหม่อมฯ ทั้งหลาย (กระหม่อมเจ้า) ถวายพระพร ขอพระราชทานถวายความปลอดภัยแด่ฝ่าบาท!"
ฮ่องเต้เสวียนเดินเข้าไปข้างในไปพลาง ยกพระหัตถ์ขึ้นพลาง ตรัสว่า "ทุกคนลุกขึ้นเถิด วันนี้เป็นงานเลี้ยงส่วนพระองค์ ไม่ต้องเกรงใจกันเกินไป"
ทันใดนั้น ฮ่องเต้เสวียนก็หยุดฝีเท้า แล้วรับสั่งพร้อมรอยพระสรวล "หนิงเฉิน เจ้าคุกเข่าอยู่ตรงนั้นทำไม ที่นั่งของเจ้าอยู่ด้านหน้า ตามเรามา"
"ทูลกระหม่อมฯ ฝ่าบาท กระหม่อมกำลังถวายคารวะแด่พระนางเจินเฟย และได้แต่งบทกวีถวายแด่นางพระเต๋อกุ้ยเฟยด้วย!"
ฮ่องเต้เสวียนขนลุกขึ้นนิดหนึ่ง
ถวายคารวะเจินเฟย แต่แต่งกวีถวายเต๋อกุ้ยเฟย นี่คือเหตุการณ์แบบไหนกัน
"หนิงเฉิน คราวนี้เจ้าแต่งกวีอันกลายเป็นตำนานอะไรออกมาอีก เล่ามาให้ทุกคนได้ชื่นชมกันบ้างสิ"
หนิงเฉินโค้งศีรษะ "กระหม่อมขอรับพระราชทาน!"
พูดจบ หนิงเฉินชี้ไปที่นางพระเต๋อกุ้ยเฟยทันที แล้วกล่าวเสียงดัง "หญิงผู้นี้มิใช่มนุษย์...!"
ทั้งสถานที่ตกตะลึง!
ทุกคนตกใจเหงื่อตกจากถ้อยคำหยิ่งผยองเหยียบย่ำเช่นนี้ของหนิงเฉิน
แม้แต่สรีระของฮ่องเต้เสวียนก็แข็งค้าง
สิ่งที่หนิงเฉินด่าคือพระสนมชั้นหนึ่ง หญิงของฝ่าบาท มารดาแห่งองค์รัชทายาท... ช่างเป็นการหักหลังสวรรค์เสียนี่กระไร