หนิงเฉินจูงม้าออกจากวังหลวง
เกล็ดหิมะเริ่มโปรยปรายจากฟ้า
ในที่สุดก็หิมะตกเสียที ควรจะตกนานแล้ว
“ท่านอ๋อง ท่านนี่... ใครก็ได้ รีบไปเอาเสื้อหนามาให้ท่านอ๋อง!”
ทหารองครักษ์หน้าประตูวังเห็นหนิงเฉินสวมเพียงชุดชั้นในบางเบา ตกใจยิ่งนัก รีบบอกให้คนไปหยิบเสื้อหนามาถวาย
หนิงเฉินโบกมือ “ไม่ต้องเอาแล้ว บัดนี้ข้าไม่ใช่อ๋องอีกต่อไปแล้ว ไร้ตำแหน่งราชการก็เบาสบาย เหลือเพียงสามัญชนคนหนึ่งเท่านั้น!”
ทหารองครักษ์มองหนิงเฉินตาค้าง
“ท่านอ๋องถูกปลดจากตำแหน่งแล้วหรือพ่ะย่ะค่ะ?”
หนิงเฉินพยักหน้าอย่างมีความสุข
“หมายเหตุ... ข้าน้อยมิได้รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น แต่ท่านอ๋องทรงเป็นวีรบุรุษของต้าเสวียน ย่อมจะได้กลับคืนสู่ราชสำนักแน่พ่ะย่ะค่ะ”
“ไม่มีวันแล้ว!” หนิงเฉินมองประตูวัง กล่าวเบา ๆ ว่า “วันนี้ก้าวข้ามประตูวังออกไป ก็จะไม่มีวันได้กลับเข้ามาอีกตลอดกาล!”
“ทุกท่านจงดูแลกายให้ดี มีวาสนาค่อยพบกันใหม่!”
หนิงเฉินกระโดดขึ้นคอม้า
เหล่าทหารองครักษ์คำนับพร้อมกัน “ขออัญเชิญท่านอ๋องเสด็จโดยสวัสดิ์พ่ะย่ะค่ะ!”
“บอกแล้วไง ข้าไม่ใช่อ๋องแล้ว!”
“แต่ในใจของพวกข้าน้อย ท่านอ๋องทรงเป็นอ๋องตลอดไปพ่ะย่ะค่ะ”
ไม่ต้องพูดถึงว่าหนิงเฉินมักเอาเงินให้พวกเขาไปดื่มเหล้ากินอยู่เสมอ
เพียงแค่ชัยชนะในสมรภูมิของหนิงเฉิน ในฐานะทหาร ใครเลขไม่เคารพบูชา
“ผู้ใดกล่าวว่าสวรรค์ไม่รักแขก สายลมหิมะทั้งฟ้าส่งผู้เดียวจากไป... เฮีย!”
หนิงเฉินทะยานม้า หายลับไปในม่านพายุหิมะ
......
เมื่อเห็นหนิงเฉินกลับมาสวมเพียงชุดชั้นในบางเบา ลุงไฉและคนอื่น ๆ ตกตะลึงงัน
“หนิงหลง ท่านนี่มัน...?”
อวี่ตี๋รีบนำเสื้อคลุมขนสัตว์หนามาห่มให้หนิงเฉิน สายตาเต็มไปด้วยความเอ็นดู... ข้างนอกหนาวเหน็บถึงเพียงไหน แต่ทรงสวมบางเบาเช่นนี้ ถ้าเป็นหวัดหนาวขึ้นมาจะทำอย่างไรดี