หนิงเฉินกล่าวเรียบ ๆ ว่า “ท่านองค์รัชทายาทจะลองดูก็ได้”
องค์รัชทายาทจ้องมองหนิงเฉินไม่วางตา
หนิงเฉินยิ้มเบา ๆ แล้วว่า “ท่านองค์รัชทายาท กระหม่อมจะนำทาง”
พูดจบ หนิงเฉินก็ก้าวออกไปภายนอก
องค์รัชทายาทงงงวย จึงให้ทหารองครักษ์ค้ำประคองตนตามออกไป
หนิงเฉินมาถึงหน้าประตูใหญ่
ภายนอกตำหนัก ผู้คนแน่นขนัด ล้วนเป็นทหารรักษากำแพงเมืองทั้งสิ้น
หนิงเฉินสอดมือไว้ข้างหลัง เดินลงบันไดหินสองขั้น ยืนหยุดแล้วหันกลับมามององค์รัชทายาท “ท่านองค์รัชทายาท ข้ายืนอยู่ ณ ที่นี้ ท่านจะลองสั่งได้ ดูสิว่าพวกเขากล้าฆ่าข้าหรือไม่”
เจียงต้าหนิวกับเถียนเจียงตึงเครียด กำด้ามดาบแน่น
พระพักตร์องค์รัชทายาทย่ำแย่ การกระทำของหนิงเฉินช่างเป็นการท้าทายอย่างเปิดเผยจนแทบไม่มีสิ่งใดปิดบัง
“ทหารรักษากำแพงเมืองฟังบัญชา ฆ่าเขาซะ”
องค์รัชทายาทชี้หน้าหนิงเฉินตะโกนลั่น
เหล่าเหล่าทหารรักษากำแพงเมืองต่างอึ้งงัน มองหน้ากันและกัน
ช่างนี่คือหนิงเฉิน เทพสงครามแห่งต้าเสวียนผู้รบชนะทุกสมรภูมิ ตีโพยมไร้ที่สิ้นสุด
องค์รัชทายาทบัดเพี้ยนหรือแล้ว?
พระพักตร์องค์รัชทายาทย่ำแย่ยิ่งกว่าเดิม ขบเขี้ยวว่า “หนิงเฉินถูกลดเป็นสามัญชนแล้ว พวกเจ้ายังเมื่อยเสียอีกอยู่ใช่หรือไม่ ฆ่าเขาซะ”
ข่าวที่หนิงเฉินกลายเป็นสามัญชนยังไม่ทันแพร่สะพัดออกไป
เหล่าเหล่าทหารรักษากำแพงเมืองได้ยินดังนั้น จึงต่างตะลึงงันทั้งกอง
นายทหารหน้าดำร่างสูงใหญ่ก้าวออกมาหนึ่งก้าว กล่าวว่า “ท่านองค์รัชทายาท กระหม่อมโอห์มกล้าถามสักประเด็น การปลงพระชนม์อ๋องนั้น เป็นพระบรมราชโองการของฝ่าบาทหรือพ่ะย่ะค่ะ”
พระพักตร์องค์รัชทายาทแข็งค้าง
“ข้าจะกล่าวอีกครั้ง หนิงเฉินถูกลดเป็นสามัญชนไปแล้ว ช้านานไม่ใช่อ๋องอะไรอีกต่อไป...เปิ่นหวังสั่งให้พวกเจ้าฆ่าเขา พวกเจ้าจะฝ่าฝืนบัญชากระนั้นหรือ”