เซี่ยซืออวี่วางเท้าแตะพื้นเบา ๆ ร่างทั้งร่างพุ่งลงจากหลังคา ฝ่าเท้ากระแทกต้นมะรุมใหญ่กลางลาน หมุนตัวกลางอากาศสามรอบครึ่ง แล้วลงสู่พื้นอย่างมั่นคง!
“ดีเลย สุดยอดไปเลย!”
หนิงเฉินปรบมือสุดกำลัง
เจียงเจิ้งหยางมองเซี่ยซืออวี่ด้วยความงงงวย... กระโดดลงจากหลังคาอย่างเดียวก็จบแล้ว ไม่ใช่หรือ ลงมือทำลวดลายขนาดนี้ กลัวข้อเท้าบิดไม่กลัวหรือ?
และแล้ว หิมะบนต้นไม้ก็โปรยร่วงลงมา
เซี่ยซืออวี่สะท้านเสียเงียบ หิมะตกลงไปในคอเสื้อ
ครั้งแรกที่อาศัยแรงจากต้นไม้นั้นใช้แรงมากเกินไป จนสะเทือนหิมะบนกิ่งก้านร่วงลงมา
หนิงเฉินมุมปากกระตุก “เอ่ม... ศิษย์พี่เซี่ย ทางเข้าอยู่ตรงไหน?”
เซี่ยซืออวี่หันตัวกลับเดินเข้ามา เท้าหนึ่งเตะโต๊ะหินที่อยู่ห่างออกไปสองเมตรทางซ้ายจนล้มคว่ำ
ฐานของโต๊ะหินนั้นมีขนาดใกล้เคียงกับเพดานโต๊ะ เมื่อโต๊ะคว่ำลง ก็เผยปากหลุมที่ถูกปิดไว้
หนิงเฉินกับพรรคพวกเดินเข้าไป เหวี่ยงคบเพลิงลงไปหนึ่งเล่ม
ข้างใต้ไม่ลึก นับเพียงราวสามเมตรเท่านั้น
เจียงเจิ้งหยางกล่าว “ใครมีใจบุญ ลงไปสำรวจ!”
หนิงเฉินแกว่งมือ “ไม่ต้อง เต่าในไห หนีไปไหนไม่รอด รออยู่เฉย ๆ ก็พอ... พื้นที่ข้างใต้แคบหนิบ อีกฝ่ายถือธนูหน้าไม้อยู่ รับมือยาก”
“ศิษย์พี่เซี่ย แน่ใจนะว่าทางลับนี้มีทางออกเพียงแห่งเดียว?”
เซี่ยซืออวี่พยักหน้า
ในทางลับ ชิวฉีอี้นำคนอีกเจ็ดแปดคนรุดเดินอย่างรีบร้อน
“เร็วเข้า อีกไม่นานก็ออกไปได้แล้ว!”
ปลายอีกด้านของทางลับคือบ้านทุ่งนาหลังเล็ก ซึ่งเขาได้ทิ้งคนเอาไว้รับรอง
แต่สิ่งที่เขาไม่รู้ก็คือ คนที่เขาทิ้งไว้รับรองนั้น ถูกเซี่ยซืออวี่จัดการสิ้นสิ้นกันหมดแล้ว
ทางลับสายนี้ เซี่ยซืออวี่เดินสำรวจด้วยตนเองมาแล้วทั้งสาย