“แก่เฟิง อย่าไปเดือดเนื้อร้อนกับมันเลย ไม่คุ้ม!”
หนิงเฉินหยิบกุญแจมือและกุญแจข้อเท้าจากมือเสมียนอำเภอข้าง ๆ โยนลงตรงเท้าชิวฉีอี้ “สวมมันเองซะ!”
ชิวฉีอี้จ้องหนิงเฉินอย่างเย็นชา “ฮึง พวกโจรขโมยชื่อเสียง!”
หนิงเฉินคว้าธนูหน้าไม้จากมือเสมียนอำเภอเบื้องข้าง แล้วเหวี่ยงศรตรงเข้าที่ชิวฉีอี้ทันที
ฟิ้ว!!!
ชิวฉีอี้หลบได้เฉียดฉิว เหงื่อเย็นซ่านไปทั้งตัว
ศรพุ่งผ่านหนังศีรษะของเขาไป ถ้าไม่หลบเร็ว ศีรษะคงถูกเจาะทะลุแล้ว
หนิงเฉินเอ่ยทีละคำ “สวมเอง อย่าบังคับให้ข้ายิงเจ้าเป็นเม่น”
ชิวฉีอี้โกรธเกรี้ยวสุดกล้า แต่ไม่กล้าขัดขืน จำใจสวมกุญแจมือและกุญแจข้อเท้าด้วยตนเองอย่างเชื่องช้า
ฟิ้ว!!!
ขณะที่ชิวฉีอี้กำลังสวมกุญแจ หนิงเฉินยิงศรอีกนัด ปักเข้าที่น่องของเขาเต็ม ๆ
ชิวฉีอี้ร้องครางลั่น ร่างทรุดลงล้มแน่นอยู่กับพื้น
“ขาข้า ขาข้า... หนิงเฉิน ข้าจะฆ่าเจ้า ข้าจะแหลกเจ้าเป็นเสี่ยง ๆ...!”
หนิงเฉินหัวเราะเยาะ “ไปรอชาติหน้าเถอะ!”
“ท่านเจี่ยว สั่งคนค้นตัวมันซะ... ข้าเดาว่าในตัวมันต้องมีผงพิษหรือยาสลบแน่”
เจียงเจิ้งหยางพยักหน้า “จับพวกมันทุกตัว ค้นตัวให้หมด!”
เสมียนอำเภอพร้อมพักตร์พุ่งเข้าประชิด
ลูกน้องของชิวฉีอี้ไม่มีใครกล้าขัดขืน ถูกจับกุมได้อย่างง่ายดาย
เสมียนอำเภอคนหนึ่งค้นพบกระดาษห่อเล็ก ๆ ในแขนเสื้อของชิวฉีอี้ เผลอเปิดออกด้วยความสงสัย ข้างในเป็นผงสีขาว เพียงสูดดมเบา ๆ ตากลับม่านมัว แล้วหน้าหัวโขกพื้นลงทันที
คนทั้งมวลตกใจยิ่ง!
“ศิษย์พี่เซี่ย เร่งช่วยคนเถิด!”
เซี่ยซืออวี่รีบรุดเข้าไป ตรวจดูเพียงครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า “เป็นยาสลบ ไม่เป็นอันตราย!”