พันอวี่เฉิงตั้งใจจะเก็บสิ่งของบนโต๊ะกลับไปด้วย แต่กลถูกชิวฉีอี้ขวั้นเอาไว้
“เจ้ากลับไปเก็บข้าวของก็ย่อมต้องหวนกลับมาอีก จงใช่ไหมที่ต้องแบกสิ่งเหล่านี้วิ่งไปมาให้เหนื่อยยาก?”
หนิงเฉินพยักหน้า “แก่พัน เจ้าชายผู้พิทักษ์แคว้นว่าถูกแล้ว... ไปให้เร็ว กลับให้ไว!”
พันอวี่เฉิงพยักหน้า กำลังจะเหยียบออกจากไป ก็ได้ยินชิวฉีอี้เอ่ยต่อว่า “พวกเจ้าสองคน ตามไปช่วยมือเขาด้วย”
หนิงเฉินยิ้ม “เช่นนั้นย่อมดี พอดีมีของหนักบางอย่างที่ต้องการคนช่วยขน”
พันอวี่เฉิงพาชายสองคนที่ชิวฉีอี้สั่งเลือกไว้ออกจากไป
“มาเถิด หนิงเฉิน พวกเราดื่มกัน!”
หนิงเฉินโบกมือ “เมื่อคืนดื่มมามากเกินไป บัดนี้ยังไม่หายจากอาการเมา... อีกอีกสักครู่พวกเราต้องออกเดินทาง ข้าเกรงว่าจะพลาดการใหญ่ จึงของดดื่มเถิด!”
ชิวฉีอี้ยิ้มบาง ก็ไม่ฝืนให้ดื่ม
หนิงเฉินสอดส่องมองชิวฉีอี้ เจ้าตัวดีนี่ระมัดระวังเหลือเกิน... แต่ก็เป็นการกระทำที่สมควรอยู่แล้ว
“เจ้าโผล่มาที่ลิงโจวโจ่งแจ้งเช่นนี้ ไม่กลัวคนตาเหล่านั้นพบเห็นหรือ?”
ชิวฉีอี้เย้ยหยัน “ธรรมเนียมการทำงานของขุนนางต้าเสวียน ข้ารู้ดีนัก ล้วนเป็นพวกไร้ความสามารถทั้งสิ้น จะจับข้า... ฝันไปเถิด!”
“แล้วไม่กลัวกองตรวจการตาเจอหรือ?”
“กองตรวจการนั้นก็มีวิชาสักหน่อยเหมือนกัน หาใด้แต่แกนหลักของพวกมันอยู่ไกลโพ้นที่เมืองหลวง แม้สายลับกองตรวจการที่ลิงโจวจะพบข้าก็เถียง ครั้นเมื่อพวกเมืองหลวงยกพลเดินทางมาถึง ข้าก็คงหายไปแล้ว”
หนิงเฉินชูนิ้วโป้งขึ้น “สมเป็นแม่ทัพ!”
ชิวฉีอี้กล่าวว่า “เจ้าก็มิใช่ฝ่ายใดเลย... หากว่าด้วยไหวพริบแผนการ ท่านอาจไม่เป็นรองข้า แต่หากว่าด้วยการศึกสงคราม ท่านกับข้าต่างกันไม่ได้ ในต้าเสวียนนี้ ผู้ที่ข้าเหลียวมองได้มีเพียงสองคนเท่านั้น”