ยุนเหนียงถูกพาตัวมาเข้าเฝ้าจางเทียนหลุน
จางเทียนหลุนมองยุนเหนียงที่สวมชุดไว้ทุกข์ แววตาพลันฉายความตะลึงในความงาม
อยากงดงาม ต้องสวมชุดไว้ทุกข์ทั้งกาย
เดิมทียุนเหนียงก็เป็นหญิงงาม รูปร่างของนางมิใช่แบบผอมบาง หากแต่อวบอิ่มสมบูรณ์
บุรุษที่มีประสบการณ์ล้วนรู้ดีว่า สตรีที่มีเนื้อมีหนังต่างหากคือยอดหญิง
ยุนเหนียงรูปร่างอวบอิ่ม ผิวขาวราวหิมะทั้งยังเนียนละเอียด ประกอบกับเพิ่งร้องไห้มา ดวงตาชุ่มน้ำราวดอกสาลี่ต้องสายฝน ชวนให้ผู้พบเห็นอดสงสารมิได้
รสนิยมของเจ้าสุนัขเฒ่าจงซือปั่ยผู้นี้ไม่เลวเลย จางเทียนหลุนคิดในใจ
ยุนเหนียงสังเกตเห็นสายตาที่จางเทียนหลุนมองนางผิดแผกไป แววตาพลันไหววูบ ไม่รู้ว่ากำลังคิดสิ่งใด
นางคุกเข่าลงกับพื้น น้ำเสียงอ่อนหวานปนคับแค้น “สตรีต่ำต้อยยุนเหนียง ขอถวายคำนับฝ่าบาท ขอฝ่าบาททรงพระเจริญ
สตรีต่ำต้อยเป็นน้องเมียของท่านเสนาบดี เมื่อคืนมีโจรร้ายบุกเข้าจวน สังหารท่านเสนาบดี ขอฝ่าบาทโปรดทรงเป็นธรรมให้ด้วย”
แม้ยุนเหนียงจะมีเล่ห์เหลี่ยม แต่ท้ายที่สุดก็เป็นเพียงน้องเมีย ฐานะต่ำต้อย จึงทำได้เพียงเรียกตนเองว่าสตรีต่ำต้อย
ยุนเหนียงพูดไปก็อดเศร้าโศกมิได้ ก่อนจะสะอื้นเบา ๆ
จางเทียนหลุนเอ่ยว่า “เจ้ารู้หรือไม่ว่าผู้ใดสังหารจงซือปั่ย”
ยุนเหนียงกล่าวว่า “เป็นคนที่ชื่อคังหลัว และพี่ชายของเขา
พวกเขาบังคับให้ท่านเสนาบดีช่วยพวกเขาลอบปลงพระชนม์ฝ่าบาท ท่านเสนาบดีไม่ยอม พวกเขาจึงสังหารท่านเสนาบดี
หากมิใช่เพราะพ่อบ้านในจวนสละชีวิตเข้าปกป้อง เกรงว่าสตรีต่ำต้อยก็คงตายด้วยน้ำมือพวกเขาไปแล้ว
ยิ่งกว่านั้น พวกเขายังสังหารลูกของสตรีต่ำต้อยกับท่านเสนาบดี หวังใส่ร้ายฝ่าบาท ทำให้ท่านเสนาบดีกับฝ่าบาทผิดใจกัน”