คังเสี้ยวสะบัดมือ เหวี่ยงยุนเหนียงกระเด็นไปชนโต๊ะ ก่อนจะร่วงลงพื้น ใบหน้าเต็มไปด้วยความเจ็บปวด
คังเสี้ยวหัวเราะเย็นชา “หญิงต่ำช้า ชั่วชีวิตข้าเกลียดคนหลอกลวงที่สุด ผู้ใดหลอกข้า ล้วนต้องชดใช้”
พ่อบ้านรีบวิ่งเข้าไปประคองยุนเหนียงให้ลุกขึ้น
แววตาของยุนเหนียงเต็มไปด้วยความเคียดแค้น แต่ไม่นานก็เปลี่ยนเป็นน่าสงสารจับใจ นางกล่าวว่า “หยุนหลาง ท่านไม่เชื่อว่าเด็กคนนั้นเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของท่าน เช่นนั้นข้าจะพิสูจน์ให้ท่านเห็นเดี๋ยวนี้...”
กล่าวจบ นางก็พาพ่อบ้านเดินกะโผลกกะเผลกเข้าไปในห้องชั้นใน
จงซือปั่ยจ้องคนทั้งสองที่เข้ามาเขม็ง ดวงตาแทบถลนออกจากเบ้า
ถ้อยคำเมื่อครู่เขาได้ยินทั้งหมด เด็กคนนั้นไม่ใช่ลูกของเขา...ความหวังสุดท้ายของเขาพังทลายลงแล้ว
ปากของจงซือปั่ยถูกอุดไว้ ทว่าเพียงมองแววตาก็รู้ว่าเขากำลังด่าทออย่างหยาบคาย บัดนี้เขาแทบอยากสับชู้รักทั้งสองให้เป็นหมื่นชิ้น
น่าเสียดาย เขาไม่มีโอกาสแล้ว!
ยุนเหนียงเข้ามาแล้วรีบก้าวไปคว้ากรรไกรบนโต๊ะแต่งหน้า แววตาเหี้ยมเกรียม ก่อนจะแทงกรรไกรเข้าที่ลำคอของจงซือปั่ย
รูม่านตาของจงซือปั่ยขยายกว้าง ร่างกายกระตุกเกร็ง เขาจ้องยุนเหนียงเขม็ง
เขาไม่ยินยอม!
จางเทียนหลุนถูกเขาปั่นหัวจนอยู่ในกำมือ แผ่นดินต้าเสวียนเกือบถูกเขาทำลาย...เขาคือยอดคนแห่งยุค คิดไม่ถึงว่าสุดท้ายจะต้องมาตายในมือน้องเมียของตน
พ่อบ้านตัวแข็งทื่อไปทั้งร่าง
แต่ยุนเหนียงกลับรีบแก้มัดศพของจงซือปั่ย ดึงผ้าขาดออกจากปาก แล้วโยนทุกอย่างไว้ใต้เตียง
จากนั้นนางก็พาพ่อบ้านไปที่หน้าต่าง เปิดหน้าต่าง เหยียบเก้าอี้แล้วปีนออกไป
ยุนเหนียงมองพ่อบ้านที่มีสีหน้าหวาดกลัว แววตาเต็มไปด้วยความดูแคลน