ทหารผู้สื่อสารนับร้อยนายควบม้าพุ่งทะยานผ่านกองทัพ ถ่ายทอดคำสั่งของหนิงเฉิน
ผ่านไปหนึ่งก้านธูป
เหล่าทหารที่รักษาประตูเมืองตะวันตกได้รับข่าวที่บั่นทอนขวัญกำลังใจอย่างหนัก ประตูเมืองใต้แตกแล้ว
จางเทียนหลุนวางกำลังทหารไว้ที่ประตูเมืองใต้หนึ่งหมื่นนาย
แต่เหลยอานกับอู๋เถียจู่ยกทัพมาถึงสองหมื่นห้าพันนาย ในจำนวนนั้นยังเป็นทัพหนิงอานถึงห้าพันนาย
เมื่อทั้งสองนำทัพบุกเข้าเมือง ทหารหนึ่งหมื่นนายของจางเทียนหลุนแทบไม่มีกำลังต้านทาน
ทหารหมีหนึ่งคน แม่ทัพหมีทั้งกอง
จางเทียนหลุนเองก็ไม่ใช่คนกล้าหาญเด็ดเดี่ยว
อีกทั้งใต้บังคับบัญชาของเขาก็ไม่มีแม่ทัพมีชื่อเสียงที่พอจะเชิดหน้าชูตาได้
ที่สำคัญที่สุด ทุกคนล้วนเป็นบุตรชายแห่งต้าเสวียน ในใจมีตาชั่ง รู้ดีว่าอะไรถูกอะไรผิด
พวกเขาเป็นชาวต้าเสวียน แต่กลับต้องเป็นศัตรูกับต้าเสวียน นับว่าไม่มีทางเลือก
ยิ่งไปกว่านั้น คนที่พวกเขาต้องเผชิญหน้าคือหนิงเฉิน เทพสงครามแห่งต้าเสวียน ผู้ที่พวกเขาเลื่อมใสที่สุด
ดังนั้น ศึกนี้ไม่ต้องสู้ก็ได้ ที่สำคัญคือสู้ไปก็ไม่มีทางชนะ
ทหารหนึ่งหมื่นนายที่รักษาประตูเมืองใต้จึงแสร้งต่อต้านอยู่ครู่หนึ่ง...พอได้ยินคนของหนิงเฉินประกาศว่า ผู้ที่ยอมจำนนไม่ฆ่า พวกเขาก็ยอมจำนนเสียเลย
นับรวมแล้ว มีผู้บาดเจ็บล้มตายไม่ถึงห้าร้อยนาย ที่เหลือทั้งหมดทิ้งอาวุธยอมจำนน
แต่เรื่องนี้ส่งผลกระทบต่อขวัญกำลังใจของเหล่าทหารที่รักษาประตูเมืองตะวันตกอย่างรุนแรง
ทหารที่ประจำการอยู่ประตูเมืองตะวันตกมีสามหมื่นนาย ล้วนเป็นยอดฝีมือในกองทัพ ครึ่งหนึ่งเป็นพลธนู
กำลังคนของจางเทียนหลุนเองก็ไม่เพียงพอ
เขาถอนทัพตงจิ้งสี่หมื่นนายไปยังเกาะ